Russels Lof

Fengur

Naamloos

In 1989 en 2019

8 augustus 2019. De zon schijnt stralend door een schitterende wolkenlucht, het is een prachtige dag. Een fijn zacht briesje kriebelt langs mijn wang. Ik zit op het gras naast Fengur die in de zon ligt te glimmen, net buiten de schaduw van een kastanjeboom. Het zou aangenaam en idyllisch zijn, ware het niet dat Fengur niet zomaar ligt te slapen. Hij is in slaap gebracht en ik beleef een van de moeilijkste dagen van mijn leven; ik moet afscheid nemen van mijn lieve paard. Hij is al diep weg na de tweede spuit, maar de dodelijke injectie moet nog komen. ‘Ben je zover?’ vraagt de dierenarts na een poosje en ik wil haar toeschreeuwen ’NEE NOOIT!’ Maar ik weet al een week dat het móet gebeuren en ik heb me er al dagen op voorbereid. Ik moet hem laten gaan.

De dagen ervoor waren afschuwelijk en mooi tegelijk. Het afscheid nemen was iets wat ik eigenlijk niet kon, niet wilde en niet verdroeg. Maar ik moest en achteraf gezien ben ik dankbaar voor de tijd. Tijd waarin ik eindeloos met Fengur knuffelde, met hem praatte, herinneringen ophaalde, hem allerlei hapjes toestopte en extra veel emmertjes slobber bracht. Op een omgekeerde voerton zat ik naast hem en huilde vast vooruit. Vaak bleef hij bij me staan, ook als het eten al lang op was. Een beetje dutten, een beetje luisteren. De oortjes bewogen als ik sprak. ‘Weet je nog, met die vrolijke Chum en die keer op de pont, die geweldige ritten over de Utrechtse Heuvelrug? Wat hebben we veel meegemaakt he jongen?’ Af en toe duwde hij zacht met zijn snoet tegen me aan.

Hij is gelukkig soepel door de benen gegaan en ligt rustig. Hij briest nog zachtjes, een paar keer. Het klinkt blij en tevreden, als de ontspanning na een fijne wandeling of een heerlijke rit. De rit van zijn leven. Ik aai zijn fluweelzachte neus en kijk in zijn grote glimmende oog. Mijn lieve paardje, mijn lieve Fen, Wat was ik gelukkig met je, 32 jaar lang.

IMG_3944Hij was een geweldig aandoenlijk veulentje met een lichte rand om zijn ogen, een zachte kopersnoet en gebleekte krulletjes in zijn manen. Het was augustus 1987 en ik was onmiddellijk verliefd. Ik betaalde 2500 gulden voor hem, een heel bedrag voor een student, maar ik had daar dan ook hard voor gewerkt. Allerlei losse baantjes, maar ook twee avonden in de week afwassen in een bistro in Utrecht. Ik weet nog goed hoe het voelde als er weer een pan met aangekoekte satésaus voor mijn neus werd gezet en hoe kapot moe ik was als ik ’s nachts naar huis fietste. Maar de beloning daarvoor was ongekend groot: een jeugddroom die waarheid werd. Mijn eigen paard, een heuse IJslander, een lief klein veulentje. De fokker had hem de naam Elgur gegeven, maar ik noemde hem Fengur, IJslands voor geschenk.

Ik knik naar de dierenarts en richt me weer tot Fen. Je mag gaan mannetje, je mag gaan, lieve jongen. Ik kijk naar zijn mooie hoofd als de dierenarts de laatste vloeistof inspuit en door een waas van tranen zie ik hoe het leven hem verlaat. Daar gaat ie, zeg ik, want ik zie het gebeuren. Het oog, net nog glimmend en zacht, staart nu zielloos de verte in. Wat ging het snel. Er gaan allemaal vliegen op zijn oog zitten, zodat ik het gauw toedek met het masker, dat ik even tevoren had afgedaan.

Kleine veulentjes worden groot, en dat was natuurlijk ook de bedoeling. Nadat Fengur drie jaar min of meer in het wild in een kudde was opgegroeid, in het Knarbos in de Flevopolder, kwam hij echt naar huis en kon ik met hem ‘aan de slag’. Eerst wat training aan de hand, daarna onder het zadel. Het had nog wel wat voeten in aarde voor het zover was, maar uiteindelijk bleek Fengur een soort PR-IJslander. Een verrukkelijk rijdende natuurtölter met een gouden karakter, die menigeen tot het IJslandse ras heeft bekeerd.
Hij was lief voor alle hondjes (die ook allemaal uit zijn bak mee mochten eten), makkelijk in de kudde, respectvol in de omgang (behalve dan misschien iets minder in zijn wilde haren-tijd toen hij er nog wel eens met mij op zijn rug vandoor ging) en bijzonder lief en grappig, met kwajongensstreken tot het eind. Onverwacht uitbreken als ouwetje met zwiepende tong, wat bokkensprongen aan de hand…Altijd even laten merken dat ik heus niet de touwtjes in handen had (letterlijk noch figuurlijk) maar na zo’n geintje toch ook weer gedwee en tevree verder. En dat maakte me het allergelukkigst: merken dat híj het naar zijn zin had.

1401a1f8-ef3a-44a6-9a2a-441ea7e21fcdDaar ligt ie dan. Het grote levenloze lichaam van mijn lieveling. Zijn diepbruine vacht nog altijd glimmend in de zomerzon. Ik ga tegen hem aan zitten, aai hem, ga over hem heen hangen. Huil en knuffel hem. Ik omarm de warmte van zijn lijf, ruik zijn verrukkelijke geur. Ik kneed zijn oor, het harige, schattige teddybeer-oor en wou dat ik het mee kon nemen.
Intussen is ook Kongur erbij gekomen. Hij snuffelt voorzichtig aan zijn dode vriendje. Over het lijf van Fengur heen reik ik naar zijn neus en aai hem zacht. Dat arme lieve dier, ook hij moet afscheid nemen. Hij zal bijna twee uur lang bij zijn vriendje staan waken.

De dagen van beslissen en ‘regelen’ waren vreselijk, misschien nog wel erger dan de dag van het afscheid zelf. Hoewel ik natuurlijk weleens had gedacht aan Fen’s einde, hoe en wat dan… had ik die gauw weer weggestopt, vooruitgeschoven. Dat was gewoon té akelig. Maar ja, dan klopt de realiteit ineens hard op de deur en moet je wel. Ik had echt geen idee hoe het zou gaan en wat ik het best kon doen. Ik ben gaan informeren, overleggen met de dierenarts, informatie opzoeken op internet over euthanasie en wat te doen met een dood paard. Cremeren bleek onbetaalbaar maar ‘aan de weg leggen en dan met zo’n grijparm …’ brrr nee, dat was echt geen optie voor mij. Maar ja, begraven in de tuin, naast Fix, de konijnen, caafjes en kippen kon natuurlijk ook niet. Een uitkomst bleek de ‘particuliere ophaaldienst’ van het Rendac. Hoewel de telefoontjes met deze organisatie vreselijk waren (de eerste keer had de man het almaar over ‘het kadaver’ en bij het tweede telefoontje om de afspraak te maken was de allereerste vraag die me na het doorverbinden werd gesteld: ‘Wat is uw factuuradres’. Nee, echt fijngevoelig zijn ze daar niet. Gelukkig was de man die Fengur uiteindelijk met een trailer in de wei kwam ophalen wel bijzonder aardig en ook heel respectvol. Een heuse troost. Evengoed was het ondraaglijk om te zien hoe hij even later met mijn paardje in de trailer de wei uit ging, over het bospad wegreed en uiteindelijk uit het zicht verdween. Voorgoed.

‘Lekker he jongen,’ zeg ik tegen Fen als ik hem een paar uur voor de dierenarts komt nog allemaal eten toestop. Ik zit weer op de omgekeerde ton en geef hem klein gesneden stukjes appel, brood en banaan. Allemaal hapjes die hij bijzonder smakelijk vindt en die hij zonder pijn kan eten. Zijn bekkie schuimt en ik moet soms uitwijken om niet een vieze kledderzoen van die bungelende tong te krijgen. Ik lach daarom, kriebel zijn zachte neus en stop regelmatig de mijne in zijn vacht. Ik probeer zijn geur te onthouden.

Fengur  (30 april 1987 – 8 augustus 2019)

.

.

.

Met ongelooflijk veel dank aan mijn lieve vriendin Karin die bij het afscheid was en die mij en Fengur zo enorm heeft bijgestaan. Maar hoe verdrietig ook die dag en hoezeer ik Fengur nu ook mis, er zijn toch vooral die ontelbaar mooie herinneringen, waarvan er hieronder een aantal bij elkaar komen met foto’s door de jaren heen. Wat ben ik dankbaar dat ik dit lieve dier zo lang in mijn leven had.

Filmpje van een jonge Fen, Noor en Chum (oktober 1993) met de befaamde heerlijke tölt. (gemaakt door Mireille van Meer bij hun huis in Leersum)

Advertenties

  1. Gertrud

    Ach Noortje, wat verdrietig en mooi tegelijkertijd… Jullie zijn zolang samen geweest, zo lang als ik je ken. Heel veel sterkte!

  2. Wat is dat toch triest Noortje. De tranen bengelen over mijn wangen bij het lezen van het afscheid van je dierbare Fengur.
    Mooi dat je kunt dankbaar zijn omdat hij er was en je zoveel mooie momenten en geluk heeft gebracht. Dat het een troost mag zijn. Ik leef oprecht met je mee. ❤️

    • Toch fijn als mensen het verdriet echt begrijpen, zo kunnen mee- en inleven. En hoewel er bij mij ook nog regelmatig tranen vloeien en ik Fengur ongelooflijk mis, gaat mijn zorg nu vooral ook uit naar Kongur, zijn vriendje die nu zo nadrukkelijk alleen is (en waarvoor ik naarstig op zoek ben naar gezelschap) en die ook niet in orde is. Het zijn pittige tijden…

    • Dankjewel Monique! En zeker is het moment moeilijk te bepalen, alhoewel het voor mij nu toch wel heel duidelijk was. Ik heb Fengur veel nare en pijnlijke behandelingen (met ongewisse ‘uitkomst’) kunnen besparen. Hij zag er alleen nog zo goed uit, zei ik ook tegen de dierenarts. Maar ja, zei ze, als hij er niet meer goed uitziet, ben je eigenlijk al te laat…

  3. Lieve Noortje wat ontzettend verdrietig dat je maatje Fungur is heen gegaan. Wel fijn dat jullie zo lang samen zijn geweest dat is denk ik best bijzonder. Jullie boften met elkaar. Heel veel sterkte lieve Noortje

  4. Anoniem

    Ik zit met tranen in m’n ogen!! Zo mooi hoe gek je op hem was en alles deed om hem een mooi leven te geven. Heel veel respect daarvoor!! Elk jaar tijdens de paardenvierdaagse riep ik hem even. Dat ga ik volgende week missen. Hij was idd dé ideale Ijslander. Zonder twijfel.
    Heel veel sterkte!!
    Hennie

    • Ik kwam ook nog het fotoboekje van jou en ook nog andere foto’s uit Holwerd tegen… dat was ook zo fijn dat je hem een poosje liefdevol onder je hoede kon nemen. En het doet me goed wat je over ons en hem zegt, dankjewel Hennie! En roep vooral even naar Kongur als je langskomt volgende week. Die is nu zo alleen; ik ben nog naarstig op zoek naar een vriendje of vriendinnetje voor hem.

  5. Henri Drost

    Wat verdrietig en helaas onvermijdelijk. Heel mooi en liefdevol beschreven met prachtige foto’s die ook bij mij dierbare herinneringen oproepen. En inderdaad, dat geweldige teddybeer-oor van hem. Een beter leven dan samen met jou heeft geen paard zich kunnen wensen.

    • Ach ja, wat fijn dat zoveel mensen Fen hebben gekend, en zeker met Chum denk ik dan ook aan jou. Leuk hoe oude vriendschappen zo ook weer even worden teruggehaald. Maar dat was ook zo bijzonder aan Fen in mijn leven. Ik ben vele malen verhuisd, mensen kwamen en gingen, ook hondjes… er gebeurde en veranderde zoveel. Maar altijd was daar Fengur, een stabiele factor in mijn leven, om voor te zorgen en van te houden. Een heel tijdperk dat nu is afgelopen.

  6. Ach lieve Noortje…..wat verschrikkelijk verdrietig dat je je lieve paard los hebt moeten laten.
    Zolsng he dikke vriend, zo lsng samen, het grootste deel van jouw leven waren jullie met en bij elkaar.
    Ik lees dat de mooie lieve herinneringen gelukkig de boventoon voeren…..maar het verdriet zal er niet minder om zijn!
    Sterkte de komende tijd….
    Liefs,
    Ellie

    • Ja wat verdrietig he, het was ook zo moeilijk maar ik heb er absoluut goed aan gedaan. Ik heb Fengur een hoop pijn en ellende bespaard en dat is een grote troost. Dankjewel voor je lieve woorden Ellie!

  7. Anoniem

    Oh Noortje, wat een triest bericht !
    Wat zal je je maatje missen, maar gelukkig heb je zijn vriendje Kongur nog
    Een hele moeilijke beslissing heb je genomen maar wel de juiste en wat heb je een fijne tijd
    met hem gehad.
    Dat kan niemand je meer afpakken.
    Geweldige beelden en ook het filmpje vind ik zoveel liefde uitstralen.
    Het is en blijft te allen tijde verschrikkelijk moeilijk om afscheid te nemen van een dier of mens waar
    je zo van hebt gehouden.
    Sterkte en een knuffel van mij.
    Lieve groeten van Helga

    • Die knuffel neem ik graag in ontvangst, dankjewel lieve Helga. Het verdriet zit nog erg aan de oppervlakte en gaat tegelijk zo diep… Het heeft gewoon tijd nodig. Mijn grootste zorg gaat nu uit naar Kongur die nu zo alleen is en waarvoor ik naarstig op zoek naar een vriendje ben.

  8. Hannah van Litsenburg

    En desondanks Noor..was het maar altijd zo. Dat een paard veilig is bij zijn eigen mens en mag blijven tot de dood. Beweend wordt vanuit oud verdriet en herdacht wordt in zoveel mogelijk herinneringen.

  9. Noortje het is een triest bericht, maar wat lees ik een liefde in jouw verhaal, wat hebben jullie genoten van elkaar en met de honden en de andere paarden.
    Geen paard kan zich een mooier leven wensen en dat je een hele moeilijke beslissing hebt moeten nemen dat begrijp ik, maar wees dankbaar dat Fungur niet meer hoeft te lijden.
    Ook al is Fungur er niet meer en je nog duizend tranen zult wenen, Fungur zal wel altijd in je hart aanwezig zijn en niet vergeten worden.

    Noortje veel sterkte, liefde en kracht gewenst voor de komende tijd, Erica

    • Zo fijn om te merken dat mensen oprecht meeleven en ook jouw lieve woorden doen me goed Erica! Ik moest ook stiekem een beetje grinniken omdat je het net als iemand anders over Fungur hebt wat me een beetje een fungus-associatie geeft. Maar die IJslandse namen zijn natuurlijk ook volkomen vreemd voor niet IJslander-liefhebbers. Maar het is dus Fengur en dat betekent ‘geschenk’. Een geschenk aan mezelf van 2500 gulden destijds, dat al gauw onbetaalbaar waardevol bleek…

  10. José

    Lieve Noortje, weer tranen bij mij hier. Fen was naast Anke het leukste paard dat ik kende. Heb zo genoten op hem en van de ritten samen met jou en hem. Nog steeds raar dat wij onze lieverds 3 weken na elkaar zijn verloren. Gelukkig blijven ze wel een heel groot deel van ons leven! En we zullen ze nooit vergeten, we hebben de moeilijkste beslissing van ons leven moeten maken maar wel in het belang van onze paarden gehandeld. Het is raar zonder Anke en als wij bij jou komen zal het ook raar zonder Fengur zijn. Ik wens jou nogmaals heel erg veel sterkte en voel zo met je mee. Wat heb ik genoten van de leuke video met Chum er ook nog op .
    Heel veel liefs en ik hoop tot snel op Texel,José

    • Ach José, ja, hoe is het mogelijk he zo kort na elkaar. Misschien staan ze nu samen wel wat te knabbelen aan elkaar, daarboven op de eeuwige galoppeervelden. En ja, het is nog niet goed voor te stellen, jij zonder Anke, ik zonder Fen. Maar gelukkig blijven ze toch ook altijd bij ons, in onze gedachten en in ons hart, net als al die gekke hondjes.

  11. Hans van sterkenburg

    Het is hard te moeten vaststellen dat niet de tijd maar wij voorbijgaan. Maar reëel ook te weten dat er geen alternatief is. Een knuffel zo nu en dan helpt wel en troost ons. Maar gaan doen we.

  12. José

    1993 is het jaar dat ik jou en Fengur en Chum goed leerde kennen. Zo herkenbaar de 3 eenheid en die gekke Chum die altijd door de korenvelden sprong op zoek naar muisjes tijdens de ritten zal ik ook nooit meer vergeten.

  13. José

    De vriendschap houden we er in hoor ook al zijn onze oudjes er niet meer. Geweldig dat we na 26 jaar nog steeds een klik hebben. Komt mede door de liefde voor onze ( overleden) hondjes Chum, Bots, Fix, Gina en natuurlijk Liza en nu weer Anke en Fengur.

  14. elsvergaerde

    Ach Noortje, wat een intens verdrietig verhaal. Ik hoop dat de vele mooie foto’s en het filmpje je troost bieden. Ik wens je veel sterkte met het verlies van je trouwe maatje.
    Liefs Els

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

BERTJENS

Zij. Diversen.

Figuram Lumina

Thom Verleg

Vogeltuin gecombineerd met Fotografie

De vogels die onze tuin bezoeken en de insecten en bloemen die er leven en algemene fotografie

Eveline Lenderink

op mijn werk rust copyright, wil je een foto gebruiken mail mij dan via de contactpagina

Santiago the Shepherd

“It's the possibility of having a dream come true that makes life interesting.”

Sherry Felix - port4u

Artist, Photographer and Computer Tutor/Tech

Yemrev Kiekt

...vooral in de natuur, soms op een zijpad...

Waar mijn pen ligt, ben ik thuis

Wherever I lay my pen, that's my home

schrijfselsvanmij

kleine dingen die me zoal bezig houden

willyhuisman

schrijver van korte verhalen en gedichten/hobbyfotograaf

noortjerusselcom.wordpress.com/

Noortje Russel - Tekst & Beeld

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Matroos Beek

Grensgevallen

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

It's all about light and shadows

Size of It

Ola's Photoblog

%d bloggers liken dit: