Russels Lof

Summertime

 

IMG_6625

Schrijf ik in een column op natuurfotografie.nl over gebrek aan inspiratie, en dat de camera als een molensteen om mijn nek voelt… gaat mijn nek eraan! Beeldspraak iets te letterlijk genomen geloof ik.

Of ik dat wel eens eerder had gehad, vroeg de huisarts.
Ik probeerde hem aan te kijken maar kwam niet hoger dan het bureaublad.
‘Nee, nooit, ‘ zei ik ‘en ik hoop ook nooit weer.’
Mijn nek was totaal verkrampt, zat muurvast. Continu hevige pijn niveau 11 op een schaal van 1-10 en bij een verkeerde beweging (ongeveer om de halve minuut) kwam daar nog een felle pijnscheut bovenop.
Na een helse nacht zonder slaap (ik kon niet liggen met die nek) en een helse autorit naar de praktijk (hobbel=pijnscheut) zat ik dan eindelijk bij de huisarts. ‘AU!’ riep ik al heel hard toen hij me nog niet eens had aangeraakt. ‘U gaat me toch niet aanraken he?’
‘Tja, ik moet toch even voelen,’ zei de man, en ik moest me inhouden hem niet een dreun te verkopen.
Of ik zwaar had getild, boven mijn hoofd had gewerkt, plafond geschilderd ofzo, of andere rare dingen had gedaan? Nee, nee, nee. Ik had alleen over die molensteen om mijn nek geschreven.

De huisarts mompelde wat over sterke pijnstilling en krabbelde het recept op een briefje. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat hij zijn hand uitstak. ‘Bedankt dat ik er zo tussendoor mocht,’ deed ik nog even beleefd mijn best. Het was ook niet eens mijn eigen huisarts.
De minuut wachten bij de apotheek duurde een minuut te lang.
Tijdens de rit naar huis probeerde ik niet te snauwen naar vriendin T. die haar best deed zo voorzichtig mogelijk te rijden. ‘Kan ik beter zus of zo?’ vroeg ze steeds vol goede bedoelingen, wel of niet over de zijkant van de weg, wel of niet langzaam… . ‘Rij nou maar,’ snauwde ik toch, ‘ik wil zo snel mogelijk die pil erin mikken.’

Thuis goddank een rietje gevonden want een glas achterover kiepen was er niet bij. Iedere slok veroorzaakte weer een extra pijnscheut. Hele kleine teugjes door het rietje dan maar. Ik moest een half glas water drinken bij de Tramadol, dat duurde een eeuwigheid.

Twee uur later, nog geen zier beter. Inmiddels waren ook de honden gevlucht. Vrouwtje was niet gezellig.
Huisarts gebeld. ‘HET HELPT NIET!!’
‘Oh. Dan mag u ook wel een Oxazepam, ik leg een receptje klaar.’
(Had dat dan meteen ook gegeven…)
Vriendin T. gebeld die ik eerder de deur uit had gewerkt. T. sjeesde naar de apotheek en kwam mij een halfuurtje later de nieuwe medicijnen brengen.
Weer half glas water bij drinken, *!&ˆ%$ slikken ging nog steeds niet. Minislokjes door het rietje.

Twee uur later verging ik nog steeds van de pijn.
Huisarts gebeld. HET HELPT NOG STEEDS NIET!!
Doorverbinden, dubbel overleg.
Ik mocht de Tramadol wel verhogen naar de maximale dosering per dag.
Half glas water. Rietje. Minislokjes. *&ˆ%$&#

Een uur later ging ik knock-out en twee dagen later kon ik me weer bewegen.
(Nooit mijn nek meer gewaardeerd dan nu…)

Summertime
And the livin’ is easy

Uit: Porgy and Bess van George Gershwin
Uitvoering: Ella Fitzgerald & Louis Armstrong

IMG_5714IMG_5600-bewerktIMG_6410-bewerktIMG_5423-bewerktIMG_3888

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

  1. Tja als dr. Fietsenmaker-Wannabee, constateer ik aan de bovenkant een best pittig onderdeel Hoofd, verbonden aan een ook best fraai Lijf, maar helaas verbonden met een stuk of twee nogal eigenzinnige Scharniertjes……
    En ja, de ketting en zijn twee zwakke schakels, hoe zat dat ook weer. Opmerkelijk dat Dokter Tiinus niet een druppeltje WD40 voorschreef….! Dat kon je geweldig geduldige Tr. mooi bij de AHB in grootverrpakking halen…

    Oja, gelukkig ging na dat eerste, het tweede couplet -ik ken ‘m vooral nog van de Vaderlandse Bluesband Cuby- onverstoord verder met: “One of these mornings you are gonna rise up shining ….”

    Prachtige foto’s….. Gelukkig wel rechtop!
    Liefs, vanuit een zomers tuintje.
    P.

  2. Ach Noortje wat vreselijk zulke pijnen… ik ben ook altijd gevoelig geweest aan nekpijnen, maar zo erg had ik het nooit. Ik kan me voorstellen dat de opluchting groot is.
    Desondanks, de foto’s zijn alweer schitterend!
    Draag goed zorg voor jezelf. Lieve groet.

  3. Oef een hardnekkige aandoening was dat dus. Hopelijk eenmalig! En intussen kunnen wij genieten van die heerlijke luchtige beelden, zonder high te zijn van de pijnstillers. Dank!

  4. Ach Noortje! Ik lees het nu pas dus het is gelukkig weer allemaal over! Wat een miserie zeg! En dan die Tramadol …bij mij werkte het ook niet tegen de pijn, daar tegenover werkten de bijwerkingen wel 100%… het leek wel of er honderden beestjes over en in mijn lijf krioelden…hahaha!
    Je klaprozenfoto vindt ik schitterend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

Eiwawar

Samuel Bloch - Birding Finland

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

leeg schrift

Taalarmen

Herman van Bon Photography

Fine Art Photography, Napier, South Africa.

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Good Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

%d bloggers liken dit: