Russels Lof

De Grote Kast

img_5369

‘Hoi mam,’ zeg ik opgewekt tegen mijn moeder als ik naast haar ga zitten, en buig me naar haar toe om een kus geven. Ze kijkt me argwanend aan. ‘Wie is dat mens?’
Ik begroet de andere gasten aan de grote, ronde tafel en richt me weer tot mijn moeder: ‘Wat fijn u weer te zien!’
Er klinkt zachte muziek op de achtergrond, vrolijk gelach.
Ik wil mijn moeders hand pakken, maar die trekt ze snel terug, en tegelijk schuift ze de stoel een eindje van de tafel af. Ik vang de blik van een medewerker, die me bemoedigend toeknikt: ‘Zo is ze de hele morgen al.’ Mijn moeder kijkt nors de andere kant op.
Ik knuffel even met Puk, die altijd uitzinnig blij is om me te zien, alsof ze de reactie van haar baasje wil compenseren. ‘Dag lieve Pukkiepuk,’ kroel ik haar aan mijn voeten en trek het hondje bij me op schoot. Ik voel dat mijn moeder me van opzij opneemt. Als ik naar haar kijk, wendt ze snel de blik af.
‘Wat is het toch een lieverd, he mam?’ probeer ik nog, maar er komt geen reactie.

Na een poosje besluit ik even afstand te nemen en het wat later nog eens te proberen. Ik ga naar het appartement van mijn moeder waar het licht naar desinfecteermiddel ruikt. Het ziet er opgeruimd uit, een vers boeket bloemen in de schouw. Ik ga op de bank zitten, die kraakt van het plastic onder de kussens, en kijk naar De Grote Kast. De kast van thuis met de kindhoge krakende deuren en de antieke potten bovenop, waar er ooit eentje van sneuvelde door een landende parkiet. De mysterieuze kast met de geheime laatjes die ik altijd trots aan mijn vriendinnen liet zien, waarbij ik al mijn kracht moest gebruiken om de stroeve zijkant open te duwen. De kast vol verfijnd kristal waar voor iedere gelegenheid en ieder drankje een passend glas uit tevoorschijn kwam, de champagnecoupes met Oud & Nieuw. Links de lade met sigaartjes van Pa, in exotisch ogende kistjes en doosjes, de mufrokerige geur van vroeger. Ik sta op van de bank en loop naar de kast. De deuren kraken als vanouds. Geen kristal meer, geen sigaren. Voer voor Puk, Donald Ducks voor de kleinkinderen die nauwelijks nog komen en foto-albums, heel veel foto-albums in de moeilijk schuivende, grote laden. Een kast gevuld met fijne jeugdherinneringen en oud zeer.

Inmiddels wil mijn moeder ook weg van de tafel in de huiskamer. Een medewerker neemt haar mee aan de arm. ‘Weet u dat uw dochter er is… Noor is er!’
‘Goddank.’ zegt mijn moeder helder, en staat even stil. Ze kijkt de medewerker verheugd aan.
‘Ik breng u naar haar toe.’
Langzaam schuifelen ze naar de kamer waar ik weer op de bank zit met mijn boek. Diaz zit op de stoel voor het raam en kijkt naar buiten. De tv staat zacht aan, een praatprogramma.
Als mijn moeder binnenkomt, kijkt ze verwachtingsvol de kamer in. Ik sta op van de bank en loop naar haar toe. ‘Hoi mam,’ probeer ik het nog een keer vrolijk, op de manier zoals ik mijn moeder al een half leven lang begroet, maar ik aarzel om haar te kussen. Mijn moeders gezicht betrekt. Ze negeert mijn groet, kijkt langs me heen en schuifelt door naar de bank. Als ze zit, neem ik naast haar plaats, niet te dichtbij. Puk springt tussen ons in. Op de tv wordt nog steeds gepraat, ik kan niet goed horen waarover. Diaz gaat rechtop staan in de stoel, de oren gespitst. Vast een poes. Ik lees verder in mijn boek maar neem de zinnen niet in me op. Ik voel dat mijn moeder me af en toe van opzij opneemt. ‘Wie is dat mens?’

img_5273honesty

 

Advertenties

  1. Goedenmorgen Noortje
    Wat een prachtig ontroerend verhaal. Ik las het voor aan mijn vriendin. Ze regeerde met “wat een prachtig introerend verhaal,dat moet ze bundelen” als ik vertel dat jij altijd zo mooi schrijft.
    En dan ook nogeens zulke mooie foto’s maakt.
    Wie weet Noor als je daar aan toe komt….
    Fijne dag vandaag
    Groeten José

    • Wat een hartverwarmende reactie van jou José… dat doet me echt goed!
      Nadat ik dit blog gisteren plaatste, ben ik nog naar mijn moeder toe gegaan (2 uurtjes rijden!) en het was onverwacht heel erg fijn. Ze herkende me (soms) en vond het overduidelijk prettig dat ik er was. Een gouden middag die ik zal koesteren…
      En wat dat bundelen betreft… een superopsteker van jou en je vriendin… maar het lijkt me lastig met al die allegaartjes…
      Dank in ieder geval voor je fijne waardering.
      Groeten, Noortje

    • Ja, bitterzoet. Vooral veel bitter de laatste tijd, maar dan ineens zalig zoet als er onverwacht een gouden dag tussenzit, zoals gisteren…
      Dank je voor je lieve woorden en een lieve groet terug!

  2. Ja, heeee… daar schiet me toch een onvermijdelijke brok in mijn keel….
    Hoe dapper en intens om er toch weer te willen zijn, ook al is je Moeder zó…. heel ver weg!
    Je beelden erbij zijn mooi, heel mooi, en klinken als een zacht concert; mijn welkom excuus voor een paar stevige biggels…
    Dank je dat we er even bij konden zijn,
    liefs, 3maalX

    • Ja, wat is dit verdrietig he Rieke…? Maar dan weet je ook dat goede dagen, zeker als ze zo schaars zijn, een gouden randje krijgen. Gisteren ben ik nog bij mijn moeder geweest en we hadden het (onverwacht) echt heel fijn samen…

  3. Wat een mooi ontroerend en zo persoonlijk verhaal. Ik had een brok in mijn keel toen ik het las. Hoe moeilijk moet dat zijn voor je. En dan die prachtige beelden erbij net zo teer en broos als ons leven soms kan zijn . Je moet je verhaaltjes idd gaan bundelen Noortje. Andrea

    • Ook al zo’n hartverwarmende reactie… dank je Andrea. Ja, het is moeilijk en verdrietig, maar het is heel fijn de smart te delen, en zoveel lieve, begripvolle reacties te krijgen. En dan is het ook wel zo leuk om de vreugde te delen: gisteren had ik namelijk een gouden dag met mijn moeder (ik ging direct na dit blog naar haar toe!) een dag om te koesteren…
      En dat bundelen van de verhaaltjes… tja, wat leuk dat je dat vindt… maar het is nogal een ratjetoe. En met de dierenverhaaltjes heb ik wat geprobeerd via een uitgever (er was ook even echt serieuze belangstelling!) maar het liep uiteindelijk helaas op niets uit…

    • Ja Willy, aangrijpend is het zeker… maar gelukkig zijn er ook nog onverwacht zeer mooie momenten, zoals gisteren… Na dit verdrietige blog wil ik dat dan ook wel graag delen: gisteren had ik een echt fijne middag met mijn moeder, waarop zij duidelijk genoot… ja, en ik dan natuurlijk ook!
      Hartelijke groet terug!

  4. karindeheer

    Je geliefde moeder, zo dichtbij en zo ver weg. Intens verdrietig en toch ook mooi. Ze is er nog, ook al is ze er meestal niet echt bij. Dikke knuf voor jou.

  5. Annelore

    Wat een intens, ontroerend verhaal Noortje. Tijdens het lezen kreeg ik de tranen in mijn ogen. Ik vrees de dag dat dit onze ouders misschien ook ooit overkomt, ik kan je verdriet heel goed begrijpen. Het is bewonderenswaardig hoe goed jij hier mee omgaat en hoe positief je de situatie aanpakt. Veel sterkte en een dikke knuffel

    • Ik hoop dat het jouw ouders bespaard blijft…
      En lief van je wat je zegt over hoe ik ermee omga, maar dat is wel een heel lang proces geweest (en nog), een soort rouwproces van steeds weer een beetje afscheid nemen. Gelukkig zit mijn moeder in een geweldig zorgzame en liefdevolle omgeving, dat is een enorme troost. Dank Annelore, voor je fijne reactie… en de knuffel, heel welkom!

  6. Helga

    Wat geweldig dat je haar weer eens wat helderder aantrof en oh, wat doet het toch pijn als die
    herkenning uitblijft.
    Gelukkig kan je nu weer even teren op dat mooie moment maar met elk volgend bezoek staat je
    weer zo’n teleurstelling te wachten.
    Bewonderenswaardig hoe jij dit incasseert en fijn dat je dit ook kan/ wil delen.
    Het is een afschuwelijke ziekte en ik heb dit enige tijd geleden ook meegemaakt met een familielid.
    dus begrijp ik je pijn en verdriet heel goed.
    Heel veel sterkte en blijf genieten van de mooie en goede momenten met haar.

    Lieve groeten,

    Helga

  7. Anoniem

    Zo mooi en teer…en ik voel de machteloosheid…
    En wat fijn voor je dat je nog zo’n mooi moment met je moeder gekregen hebt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

Eiwawar

Samuel Bloch - Birding Finland

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

leeg schrift

Taalarmen

Herman van Bon Photography

Fine Art Photography, Napier, South Africa.

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Good Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

%d bloggers liken dit: