Russels Lof

Pareltjes

img_0719-3

‘Het leven is gewoon zwaar kut,’ zegt filmmaker Paula van der Oest in het Volkskrant Magazine van afgelopen weekend. ‘O nee,’ bedenkt ze zich dan. ‘Gisteren kreeg ik te horen van een producent van Tonio dat dat lelijke woorden zijn voor vrouwen, ze zei: al dat gekut, vrouwen moeten niet zo schelden. Bij dezen dan: het leven is zwaar klote.’ Op de foto ernaast kijkt ze de lezer stralend lachend aan.

Van der Oest heeft natuurlijk helemaal gelijk. Het leven ís zwaar kut en klote. Alle lelijke woorden zijn terecht. Het leven is hard, wreed en oneerlijk. Maar we dealen met de shit die we over ons heen krijgen, zoals dat in goed Nederlands heet. We moeten wel. We proberen er het beste van te maken. En we halen ons geluk uit mooie momenten. Genieten met dierbaren, bijzondere ontmoetingen, kleine verrassingen, de schoonheid van de natuur, mooie muziek, humor… Het zijn de pareltjes die het leven de moeite waard maken. Je lacht je door de ellende heen.

Totdat er niets meer te lachen valt. De schrijver A.F.Th. van der Heijden maakte het ergste mee dat ik me kan voorstellen. Hij verloor zijn zoon en enige kind, Tonio, die verongelukte in 2010, toen 21 jaar jong. Daarmee verloren alle pareltjes voor Van der Heijden en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich hun glans, misschien wel voorgoed: ‘Vanaf nu tot aan het einde van mijn dagen zal Tonio’s dood er nooit eens even niet zijn.’

Twee dagen na de dood van zijn zoon begon van der Heijden aantekeningen te maken en hij wilde dat gevoel vasthouden. Een jaar later is er het vuistdikke en indrukwekkende requiem waarin het onbeschrijflijke verdriet bijna tastbaar wordt. Tonio is een hartverscheurend boek, dat nog lang en pijnlijk nazeurt. Het maakt het intense gemis voelbaar, het neemt je mee in een put vol machteloosheid, woede, schuldgevoelens en vooral diep, peilloos diep verdriet. Het laat je verslagen achter. En vol angst. Dat nooit, oh nee, dat nooit, dat overleef ik niet.

Maar je overleeft het dus wel. ‘Mensen leven door,’ zegt Van der Oest ook in het interview, ‘en dat is toch eigenlijk een godswonder. Dat is ook waarom ik de film wilde maken: iets van troost, en dat je niet de enige bent als je dit overkomt. Ik heb geprobeerd ook, nee, lichtheid is niet het juiste woord, maar vitaliteit erin te stoppen.’

De film is vanaf 13 oktober in de bioscoop te zien, en hij is volgens recensent Coen van Zwol op NRC.nl ‘van een in Nederland zelden vertoond niveau.’ De recensie maakt nieuwsgierig, de film is het waard, maar ik weet nog niet of ik ga. Of ik, ondanks die vitaliteit, wel durf. Sommige pareltjes glanzen gewoon te scherp.

img_0932

 

img_1076-bewerkt

 

Advertenties

  1. Mo

    Het leven is inderdaad zwaar klote en alle equivalente hiervan, genieten van de kleine dingen, die nog kunnen zien en waarderen geven je dan toch weer even afleiding. Dus vrijdag lekker naar het Kralingse Bos, kijken waar Pinkeltje woont. Wellicht kom ik ook nog andere pareltjes tegen …. in je foto’s weer een beetje magie ..:) Lieve groet, Mo

  2. Helga

    De film ga ik niet zien, teveel van het goede (al dat slechte) zal ik maar zeggen.
    Heb de laatste tijd al teveel emotionele momenten op mijn bordje gehad maar het boek lees ik wel.
    Kan ik wegleggen en weer mee verder gaan als het me uitkomt.
    Het blijft een wrange en onmogelijke gebeurtenis die de rest van iemands leven compleet overschaduwt.
    Daar kan geen enkele parel of een snoer parels nog wat aan veranderen.;(
    Laten we proberen troost te putten uit en open te staan voor b.v geluksmomenten zoals deze prachtige
    foto’s die jij ons laat zien want angst is een slechte raadgever.
    En hopen dat we de ons resterende tijd af en toe toch nog een beetje gelukkig kunnen zijn.

    • Ach lieve Helga, wat naar om te horen dat het jou ook al een poosje niet mee zit (zacht uitgedrukt waarschijnlijk). Maar je hebt helemaal gelijk met het troost putten en open staan voor geluksmomenten. Dat is zo belangrijk.
      Ik zag de trailer van de film en was al hevig in tranen, misschien niet zo’n goed idee nee om hem te gaan zien. Zo zag ik jaren geleden Amour en daar had ik nog lang last van. Maar toch trekt het. Het heeft ook iets louterends, zo diep te gaan, mee te leven en daarna weer te beseffen hoe belangrijk het is je zegeningen te tellen en, inderdaad, intens te genieten van het moois dat er gelukkig ook is, te leven bij de dag. Ik hoop dat je een rustigere tijd tegemoet gaat, met minder (nare) emotionele momenten en zo veel mogelijk geluksmomenten.

  3. Noortje, wat heb je dat prachtig in woord en beeld weergegeven. Ik heb het niet aangedurfd om Tonio te lezen. De film ga ik ook niet bekijken. Het zien verongelukken van mijn vriendin naast mij op de fiets, is te zeer aan mijn ribben blijven kleven. Ik kan dat niet aan en ik zoek die confrontatie niet op. Ik heb veel te vroeg ondervonden hoe rauw klote het leven kan zijn en daarom houd ik vast aan alle kleine en grote zegeningen van het leven.
    Dikke pluim Noortje voor dit prachtige stukje!

    • Pfff ja, hoe afschuwelijk, wat een drama zo jong… dat tekent je voor de rest van je leven.
      Niet gaan lezen, niet kijken maar vooral hopelijk nog veel mooie zegeningen tellen!
      En dank voor je pluim, ben wel blij dat je het stuk kunt waarderen.

    • Thank you Jane! I was extremely cold after taking these photo’s in the early crispy morning, laying for almost an hour in the wet grass… but I am glad the photo’s turned out well 🙂

  4. Je beschrijft weer waanzinnig indrukwekkend, veel meer dan zomaar een recensie: Je ziet absoluut waar het uiteindelijk om gaat… Count your Pareltjes, Duikelaartje!
    Enne… ik zou de film maar niet alleen gaan zien!
    Lieve groet van een drietal parelduikers.

  5. Lucie van Meteren

    Lieve Noortje,
    Eindelijk ga ik eens persoonlijk contact met je maken. Ik bewonder je foto,s al heel lang.
    En lees ook je blogs al een poos. Ik ken je niet persoonlijk ,ook hoe je er uit ziet weet ik alleen via een foto.
    Maar wat ben jij een mooi mens van binnen. Je raakt me steeds weer door wat je schrijft[en dat dan ook kan visiualiseren door de foto,s die je maakt] ,prachtig!
    Het boek heb Tonio heb ik ook gelezen, moest het wel iedere keer wegleggen, het was zo hart verscheurend.
    Als je wat van mij wilt weten moet je dat maar schrijven.
    Lieve groeten.
    Lucie van Meteren.

    • Tjonge Lucie, zo’n reactie als die van jou is voor mij ook een pareltje hoor. Wat lief dat je dit even laat weten. En jij op jouw beurt raakt me met je mooie woorden! En je maakt zelf ook van die prachtige foto’s! Het zou leuk zijn eens live kennis te maken… Jij komt geloof ik niet op de 22e naar de Zoom-dag…, toch?

      • Lucie van Meteren

        Nee, ik ga de 30e, jammer. Maar waar woon jij? Ik woon in Hardinxveld-Giessendam, dat is zo,n 10 km. van Gorinchem vandaan.
        Lucie.

        • Dat is zeker jammer… en ik woon in Friesland! Niet echt naast de deur he…?!
          Er komt vast nog wel een gelegenheid dat we elkaar kunnen ontmoeten, op een andere zoomdag, of als je eens naar het noorden gaat… Fijne dag nog Lucie!

        • Lucie van Meteren

          Wie weet Noortje, we houden contact, in ieder geval via ZOOM.NL
          Liefs.
          Lucie.

  6. Wat mooi, Noortje. En wat wáár. Hoe is het mogelijk dat een mens blijkbaar zo veerkrachtig is, dat hij na zo’n onvoorstelbaar verdriet niet alleen doorfunctioneert (ademen, eten, drinken, slapen) maar zelfs na verloop van tijd weer oog krijgt voor mooie dingen. De herinneringen, hoe pijnlijk ook, op durft te pakken. Want waar zouden we zijn zonder mooie herinneringen? Lieve groet, Jolita

    • Zo waar… maar soms zijn herinneringen gewoon (nog) té pijnlijk om op te pakken. Zo kan ik bijvoorbeeld glimlachend terugdenken aan mijn eerste hond die een lang en fantastisch leven had, maar zijn de gedachtes aan de hond die nog geen 1 jaar werd en die is aangereden en als oud vuil opgehaald door de gemeente (zonder de chip te lezen) ook ruim tien jaar later nog té pijnlijk. Ik kan me voorstellen dat de herinneringen aan een kind dat veel te vroeg overleed, ook altijd in pijn gehuld zullen zijn, tot in de lengte van dagen…

  7. life certainly has its up and down sides. even so, it seems like a book i would not want to read or a movie i would want to see. and while it takes courage to put into words such a journey, and others might find comfort that they too are not alone when they grieve, i much prefer to focus on the pearls, such as the ones you have captured here.
     
    such beautiful images. thank you for sharing.

    • I can completely relate to what you are saying… and thank god for all the pearls around us, to make things bearable!
      Like one particular hairy and recently famous Canadian pearl… 😀

  8. José

    Ik heb je woorden ademloos gelezen en kan zo meevoelen met het verdriet van mensen die zo iets vreselijks mee moeten maken. Net als jij heb ik zowel mijn overleden dieren als jou eerste ( ook voor mij heel speciale) hond nog op mijn harde schijf staan en die gaan er gelukkig nooit meer vanaf. We hebben zo veel mooie momenten met ze gehad. Eergisteren een hele slechte dag gehad met Liza en er zelfs aan gedacht om haar gisteren in te laten slapen, ben dus blij dat ik dit toen niet gelezen heb. Was al verdrietig genoeg. Vandaag ziet het er allemaal weer wat beter uit en kan ik weer volop genieten van jou prachtige foto’s en treuren om het verhaal erbij. Lieve Noortje het is allemaal zo betrekkelijk in het leven maar dat weet jij als geen ander. Liefs, José

    • Heb je inmiddels gesproken en ben zo blij dat het nu beter gaat met Liza, ik duim heel hard dat dat zo blijft.
      En laat die andere narigheid maar ver van je ja. Geniet van het moment en van al wat goed gaat en mooi is!
      Liefs, Noortje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Northern Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: