Russels Lof

Een verrukkelijke lentedag

katjes en de eerste hommels

Lente!

Wat is het lekker he mam? zucht ik vergenoegd, terwijl we allebei met toegeknepen ogen van de krachtige lentezon zitten te genieten. Vreemd genoeg zit er verder helemaal niemand anders buiten, behalve wij drietjes (mijn moeder, Jonas en ik).
Door het raam zie ik een huiskamer vol grijze bollekes; hoe is het mogelijk, wat doen die binnen op deze eerste echt warme lentedag? Nee, dan wij. Uit de wind, in de zon, het voelt al haast als bakken! We zitten pal voor de volière waar de kanaries proberen elkaar de loef af te steken en waar het bescheiden geluid van het zebravinkje nauwelijks nog te horen is tussen al het pietengeschal.
Als een van de pietjes een repeterende reeks keiharde noten laat horen, houdt Jonas een denkbeeldige mitrailleur vast en maait er een groep vijanden mee neer. Tja, dat komt ervan als je van die gewelddadige computerspelletjes speelt… (‘het spel is ook tactisch hoor mam!’) Maar ik moet toegeven, de associatie is herkenbaar. Gevaarlijke jongens, die pietjes!

Zich van geen mitrailleur noch vijanden bewust zie ik mijn moeder intens genieten van het zonnetje. Net als ikzelf. De warmte zorgt ervoor dat ik almaar moet gapen. Had ik in een wat comfortabelere stoel gezeten, dan was ik vast zo naar dromenland vertrokken.
‘Zou u ook wel even lekker een tukkie willen doen’, vraag ik aan mijn 90-jarige moeder bij wie ik de ogen steeds zie dichtvallen.
‘Oh nee,’ zegt ze verontwaardigd opverend. ‘Ik ga nu echt niet slapen hoor!’
Nog geen minuut later zit ze met de kin op de borst zacht te snurken.

Een poosje later besluiten we dat het toch echt wel weer is voor een ijsje. Mens en dier in de auto geholpen (kleine Puk bij mijn moeder op schoot) grote Puk achterin, en op naar het eerste lente-ijs van het jaar! We gaan naar een nabijgelegen nieuwbouwwijk naar een eethuis, een soort luxueuze snackbar waar vooral friet en pizza’s worden afgehaald. De honden mogen niet mee naar binnen, maar een aardige jongen zet voor ons een paar stoelen buiten neer (waarom stonden die er niet al, zijn wij dan echt de enige buitengenieters op deze lentedag?) en komt zelfs een paar frietbakjes met water brengen. Waar de honden natuurlijk geen drup van drinken. Kijk eens, lekker water… toe dan… TOE DAN! (Ondankbare krengen…) Eerst een kroket, denken de honden, dan drinken we wel.

Het is zo’n beetje het lelijkste terras van Nederland, naast een supermarkt en met allemaal parkeerplaatsen voor ons, maar wat kan het schelen, wij zitten goed. Terwijl ik binnen twee ijsjes en een milkshake bestel bij een vermoeid ogende medewerker die er al net zo vrolijk uitziet als het terras buiten, hoor ik mijn moeder vriendelijk Pukkie-Pukkie-Puk tegen Diaz roepen. Wat Diaz onverstoorbaar negeert terwijl Puk rustig doorslaapt onder de stoel van haar baasje.

IMG_0997

Puk, Puk en Puk.

Diaz zit vastgebonden binnen het terrasje maar heeft net genoeg ruimte dat hij ook ‘om het hoekje’ daarbuiten kan kijken. Wat hij ook steeds doet, want dat ziet hij als zijn taak. Een belangrijke taak! En steeds als er een nietsvermoedende passant met hondje voorbij komt, jaagt hij ze de stuipen op het lijf door keihard te gaan blaffen als ze ter hoogte van het terrasje komen. Ook wij schrikken ons steeds rot. Diaz, FOEI!! En dan te bedenken dat hij van de lijn af zo’n zachtaardig zelfs wat bangig aangelegd hondentypje is…

Als ik mijn ijsje al op heb, en Jonas de laatste slokjes van zijn milkshake opslurpt, zit mijn moeder nog met een half ijsje in haar hand, dat inmiddels flink begint te lekken. Ze eet er nog maar heel af en toe van, dus ik vraag haar of ik het maar zal weggooien.
‘Geen denken aan!’ roept ze ontstemd, en eet de rest van het ijsje alsnog met smaak op. En ach, die broek kan toch in de was.

Vele uurtjes later als Jonas en ik thuis komen bij een uitzinnig blij Fixje (ouwe Puk) kijken we met genoegen terug op een heerlijke lentedag bij oma. Wat was het fijn om haar zo te zien genieten. Ik kan alleen maar hopen dat er, ondanks dat ze die middag natuurlijk al lang weer is vergeten, iets van het fijne gevoel is blijven hangen. Bij ons in ieder geval wel!

IMG_3073

Mijn naam is haas

.

.

.

.

.

 

 

Advertenties

  1. José

    Ik zie jullie zo zitten, je hebt het weer zo beeldend geschreven. Wat is het zalig buiten te zijn met zulk mooi weer. Ik heb mijn eerste ( en vandaag tweede ) Pipar ritje gemaakt op Texel. En lekker in de hottub gezeten in de tuin gewerkt met de hond het bos in, haardhout gestapeld, onkruid gewied, schuurtje opgeruimd etc. als het maar buiten is. Gelukkig is Hans ook een buiten mens. Nu ook snel aan de boot gaan werken dan kan die de haven weer in en begint het water genieten ook weer.

    • Mens wat klinkt dat allemaal heerlijk zeg!! En ja, niets fijners dan veel buiten zijn, wat dat betreft gaan we weer een gouden tijd tegemoet. Inmiddels heb je vast al weer een ritje (of twee) met Pipar gemaakt. Ik ben zo benieuwd!!

  2. Anneloes

    Wat een ontroerend mooi verhaal.
    Je moeder is vast heel trots en blij met jullie. En wat kunnen “hazen” toch belangrijk zijn voor ons mensen.
    Heel erg mooi en teder geschreven, Noortje.
    Groetjes Loes

  3. En ik ook al een “pukkel” zoeken naar die hazen ! Pas nadat ik er drie vond, viel ook bij mij het kwartje…
    Hoewel je dat tegenwoordig ook al niet meer kunt zeggen in de tijd van Creditcards, Bitcoins en Panamese-papieren.
    Ach, ik denk niet dat het de muntjes zijn, die je moeder een paar heerlijke uurtjes bezorgden, daar op dat pittoreske terrasje…
    Ja, je weet het: absoluut een brok in mijn keel…. Maar met alle egards, Noortje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Northern Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: