Russels Lof

Het afscheid

IMG_6154 copy

Het afscheid

‘Zo,’ zei mijn moeder kordaat, en ze stond moeizaam op van de bank: ‘Ik heb nog wel wat anders te doen.’
‘Dat is goed Ma, dan ga ik naar huis en kan ik nog even naar de paarden.’
‘Paarden?’ herhaalde mijn moeder en ze draaide zich naar me toe. ‘Mijn dochter is dol op paarden!’
‘Ik ook,’ zei ik, en ik bood haar een arm aan. Ze negeerde het gebaar en zocht steun bij een stoel en de schouw.
In de deuropening stond een boomlange medewerker, die haar de hand reikte. Mijn moeder glimlachte de hoogte in:
‘Met u ga ik wel mee.’

Bij de voordeur keek ik om. Stond ze me meestal in tranen uit te zwaaien, nu had mijn moeder zich al omgedraaid.
Stilletjes liep ze van me weg, stevig aan de arm van haar lange compagnon.

Het was misschien maar beter zo. Voor haar.

aIMG_2956 copy

Dit verhaal heb ik afgelopen zaterdag voorgelezen in de uitzending Taalstaat van Frits Spits (radio 1, 12.56). 
Het is de derde Roman 11-149 die ik er dit jaar mocht voorlezen, wat voor mij een enorme opsteker is. Deze ‘roman’ is natuurlijk wel even van een andere orde dan de insectenverhaaltjes… maar ik denk dat veel mensen van mijn generatie het wel herkennen, al dan niet van heel nabij. Dementie is hard op weg om volksziekte nr. 1 te worden…

Advertenties

  1. Eeke Faber

    Mooi Noor, zo veelzeggend in weinig zinnen. Ik denk dat veel mensen hier steun aan zullen hebben. En de verborgen pijn herkennen…liefs,Eeke

    • Ja, dat denk ik ook wel van die pijn… en het is de kracht van dit format, in maximaal 149 woorden een ‘roman’ schrijven. Volgens mij komt het van Bomans, het motto ‘schrijven is schrappen’ en dat geldt hier zeker! Maar dan kom je wel tot de kern… Dank voor je lieve reactie Eeke!

  2. José

    Ik roep het al jaren doe wat met jou gave. Die heb je echt. Ontroerd door je roman en ook ik herken hier mijn moeder in. Wij hebben haar meegenomen om met onze boot een rondje te varen, onderweg geniet ze er van, ze stapt van de boot af draait zich om en zegt, wat leuk zijn jullie met de boot? Jij dealt al langer met de dementie van jouw moeder maar voor mij is het tamenlijk nieuw. Het blijft vreemd de werking van de hersenen. Liefs, ook voor jou moeder. José

    • Ja, jij bent een grote stimulans, zoals je in me gelooft 🙂
      En wat onze moeders betreft: ze mogen iets fijns dan wel zo vergeten zijn, ze hebben het op dat moment zeker wel als heel fijn beleefd, en dat werkt vast ook wel door in het verdere gemoed. Al is het aangetaste dementiebrein er ook wel goed in om een stemming binnen de minuut 180 graden te laten draaien…
      Soms kun je er ook je voordeel mee doen, want leuk nieuws vertel je keer op keer weer: en iedere keer is het weer geweldig om te horen! En hoe triest en ernstig de ziekte ook is, gelukkig valt er ook wel genoeg (om) te lachen.

  3. Hiltsje

    Ontroerende ‘roman’ Noortje.
    Heb ook weer eens een reis gemaakt langs je schitterende foto’s en heb intens genoten !!

  4. Helga

    Brok in mijn keel, Noortje !
    Heel herkenbaar jouw verhaal en ik wens jou en je overige familie heel veel sterkte om dit proces met haar
    door te maken.
    Geniet van de mooie momenten samen en zoek steun en hulp als je denkt dat nodig te hebben.
    De foto’s illustreren exact dit moeizame proces maar tonen ook jouw begrip en liefde voor haar.
    Bedankt voor het delen.
    Lieve groeten van Helga

    • Wat bijzonder wat je zegt over de foto’s, want dat vond ik nog best lastig, maar die heb ik uiteindelijk zorgvuldig gekozen…
      En je reactie is verder ook weer zo fijn, dank je Helga. En ja, zeker genieten we heel erg van de gelukkig ook nog genoeg mooie momenten samen. En op de foto’s zie je ook wel dat het hondje ook een grote steun en troost voor mijn moeder is. En daar ben ik ook nog altijd zo blij om dat we die kleine Puk gevonden hebben, en dankbaar, dat mijn moeder in de Herbergier een hondje kan hebben. Lieve groeten terug!

  5. Noortje, het is hoop ik nooit té dubbel om ook hier te laten weten hoe mooi je hebt geschreven.
    En wat zijn de fotobeelden ontroerend en fijn tegelijk !

    Hoe treffend raak je de zó herkenbare momenten van machteloosheid, verdriet én humor
    Ook dat is Russelslof.

    En je hebt (alweer) wondermooi gesproken bij meneer Frits.
    Ja …. Dat maakte het nog intenser… Intiemer.
    Sterk spul, die Fishermans…

    • Nee, dat is nooit té dubbel, zeker in dit geval niet. Het is zoiets persoonlijks…, en dan is het heel fijn om te horen dat er herkenning is, en dat ik deze nare situatie toch in een -soort van- mooie vorm heb gegoten. Dank je lieve Peter!

  6. Mooi verhaal Noortje en alleszeggend. Dementie is zo’n vreselijke ziekte, heb het wel bij familie meegemaakt, maar gelukkig is dit onze eigen ouders (nog) bespaard gebleven. Wel heeft mijn schoonmoeder parkinson en praat er wel eens langs. Namen en datums weet ze echter nog allemaal. Jij sterkte met het gemis van je moeder. Moet pijn doen als ze je niet herkent.

    • Gelukkig maar Ellen dat jullie ouders geen dementie hebben en het hopelijk ook niet zullen krijgen. Parkinson is echter ook heel naar… zo heeft iedereen wel wat te dragen. En dank je voor je lieve woorden, Ellen. Alzheimer is een lang proces van afscheid nemen, maar dat je moeder je niet meer herkent, is natuurlijk wel weer even extra moeilijk. Gelukkig is dat niet continu, het lijkt erg met vermoeidheid te maken hebben. En haar verdrietig zien is ook vreselijk, dus dan maar liever tevreden van me weglopend aan de arm van een grote, knappe man!

  7. Wat mooi beschreven, Noortje. En wat verdrietig… of bedoel ik dubbel? Je eigen verdriet om het niet meer herkend worden opzij kunnen zetten omdat zij nu op dat ene moment in ieder geval tevreden is met de wereld om haar heen, ook al ziet ze jou daarin niet meer. Wacht, kom eens hier: een knuffel voor jou.

  8. ecingel

    Afscheid nemen…loslaten van hoe het was en aanvaarden zoals het nu is…met de mooie en moeilijke momenten. Het lijkt me zo verschrikkelijk moeilijk… je hebt het ontroerend mooi geschreven, Noortje!

  9. Zo herkenbaar. Mijn moeder is ook dement. Gelukkig weet ze het zelf meestal niet, maar als ze wel een beetje bij is, is het heel verdrietig. Maar met een leuke verpleger gaat ook zij zonder morren mee 😉

  10. Pingback: Meneer Citroen | Russels Lof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

leeg schrift

Taalarmen

Herman van Bon Photography

Fine Art Photography, Napier, South Africa.

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Good Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: