Russels Lof

Kleine stinkerd

IMG_8594

Mijn trouwe blogvolgers weten inmiddels wel dat ik dol ben op kriebelbeestjes. Dat ik graag met mijn neus in de struiken zit om ze te zoeken, en dat ik ze het liefst mooi vastleg. Dat het voor mij karaktertjes worden, en dat ik altijd een beetje van ze ga houden… Oh gruwel wat me daarom vanmiddag overkwam.

In de auto, terug van de paarden, voelde ik iets kriebelen in mijn nek. In een schrikreactie deelde ik een flinke veeg uit, waardoor ik de kriebelaar juist de verkeerde kant op mepte. Ieieiek er zit een beestje in mijn blouse, riep ik naar Jonas, en ik stopte de auto licht paniekerig aan de kant van de weg. Ik wist immers ook nog niet wát er op mijn lijf zat te kriebelen. En… hoe dol ik ook op ze ben, de kleine friemels moeten niet onverwacht in mijn nek vliegen. Tegelijk voelde ik me erg schuldig dat ik dat zo lomp liet blijken.

Ik probeerde de ongelukkige uit mijn blouse te wippen, maar hij kwam alleen maar dieper te zitten. Op dat moment vulde zich een penetrante lucht in de auto waarop Jonas vol afschuw uitriep: GATVERDAMME, wat STINKT het hier!! En ja, de geur zat ook al diep in mijn neus, het kwam immers van slechts enkele centimeters daaronder vandaan… en hoewel ik het niet eens direct zo heel erg vies vond, was het wel bedwelmend sterk. ‘Oh nee,’ zei ik, terwijl ik onhandig de blouse over mijn hoofd probeerde uit te trekken, ‘dat is vast een stinkwants!’

IMG_2183Vergeet mij niet… nee stinkie, nooit!!

En ja hoor, aan de binnenkant van het kledingstuk, ter hoogte van de schouder zat een groene stinkwants zich heel erg op te winden: ‘Ben je helemaal gek geworden, mens!’ Met de blouse en wants in de hand en in mijn strakke, witte hemdje (en veel minder strakke lijf daaronder) stapte ik uit de auto om de stinkerd vrij te laten. Een voorbij fietsende groep mensen keek me verbaasd aan. ‘Ze zullen wel denken dat ik gek ben,’ zei ik tegen Jonas, en dat hoorde de een of andere goochemerd die lachend reageerde met: ‘Nou en of!’

Ik zette het stinkwantsje in de berm, ging gauw terug de auto in en deed mijn blouse weer aan. GATVERDAMME klonk het nogmaals hartgrondig naast me, WAT EEN LUCHT!! En inderdaad, het was bijna niet te harden. Dus beide raampjes open en met een kind zo groen als die wants van eerder, snel naar huis. Daar de blouse weer uit (buiten laten liggen) en een grondige wasbeurt van nek, schouder en arm. Welriekend olietje eroverheen en, wat denk je…, ik ruik het nog steeds!! Dus, beste mensen, ik heb het proefondervindelijk vastgesteld: de groene stinkwants doet zijn stinkende best om zijn naam eer aan te doen. En hoe!

IMG_2241Ik stink niet hoor!

IMG_1476(Ik ook niet!)

Advertenties

  1. Anoniem

    Noortje wat een kostelijk verhaaltje. Wat kan zo’n klein ding een commotie veroorzaken ! Niet zozeer vanwege het formaat of vermeende griezeligheid, maar door een handig anti deodorantgeurtje te verspreiden op het juiste moment.
    Althans voor het diertje handig.
    Och soms was het ook wel fijn geweest als wij over een dergelijk onschuldig wapen hadden kunnen beschikken.
    Heb er weer plezier aan beleefd!
    Groet Deja

    • Haha, ja, zo’n klein ding en dan zo’n commotie en… zo’n stank!!
      Ik ben toch wel blij dat wij dat niet kunnen hoor, als de stank dan in verhouding is met de grootte en je bedenkt dat er ook vast vaak een ‘vals alarm’ af gaat… brrr!! 🙂

      Dank voor je superleuke reactie Deja!

  2. Hahahaha, geweldig ik zie het tafereeltje helemaal voor me….
    Het is dat ik weet wat deze rakker kan presteren — ik PROEFDE eens een heerlijk ogende braam met jouw nieuwe vriendje en al, GETVER…– anders zou ik iemand in jouw directe nabijheid verdacht hebben van een reuzachtig ongeloofwaardig verhaal om iets heel iets anders te camoufleren…
    (Wat werkt het hout nog hier, he mams)

    Maar even zonder dollen, wat een mooie Foto’s !!
    Doegjes Peter R.

    • Oh hemel, PROEVEN??!! Hoe lang heeft het wel niet geduurd voor je de smaak kwijt was? En hoe boos was die wants wel niet? Of kon hij het niet meer navertellen, ach arme. Tja, heb ik (met terugwerkende kracht) toch meer medelijden met de wants dan met jou 😉

      • Noortje!
        Maar ik had je reactie kunnen voorzien hahahaha, maar geen zorgen: Ik had ‘m wel gezien en voor een onschuldig scharrelschatje versleten.
        Hij had echter over de begerenswaardige braampjes een vloeibare versie ervan als een soort Lekker-Puh -spoor achtergelaten… (Na-na-denaaana)
        Tja, toen moest ik wel dringend een stevig en lokaal borreltje (Ijsvogelke)

  3. ecingel

    “Doe eens normaal, mens!” Ik zie het al helemaal voor me, een heftig verontwaardigde wants…
    Dat vind ik nu zo leuk aan jouw blogs, jouw belevenissen gaan ook in mijn fantasie een leven leiden.
    En je foto’s illustreren je verhaal prachtig!

  4. andreagulickx

    Wat een leuk verhaal weer zeg. Super mijn buikspieren zijn weer getraind en wat een prachtige plaatjes erbij. die kleurtjes, droomplaatjes.

  5. José

    Als ik er aan denk ruik ik het beestje hier. Wij noemden ze in Amerongen altijd coniferenkevers maar nu weet ik wat die stinkerds echt zijn. Die wil je zeker niet in je kleding hebben. Het luchtje er weer af?

  6. Ik zie het helemaal vóór me! Leuk verhaal. Ik had zelfs nog nooit van een groene stinkwants gehoord. Opmerkelijk dat zo’n klein beestje zo verschrikkelijk kan stinken Wel van de bedwants – in Thailand zaten die in onze hotelkamer, tot groot verdriet van mijn echtgenoot, die onder de rode bulten kwam te zitten.

    • Nou, misschien toch maar liever een stinkende stinkwants dan, brrrr bedwantsen! Ik kende de groene stinkwants dus al wel, maar had m nog nooit ‘in actie’ gezien (geroken) 😉
      Dank voor je leuke reactie Joke!

  7. Hilarisch ! haha, en weer wat geleerd ik kende de kleine stinkwants nog niet en zijn bijzondere prestaties om zo erg te kunnen stinken zijnde zo klein, remarkable !

    • Ik had hem al wel eens op de hand gehad en geroken, maar nog niet eerder had ik het meegemaakt dat hij alles uit de kast (zijn lijfje) haalde om mij zo te bedwelmen. Inderdaad, zeer remarkable voor zo’n klein ding! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Northern Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: