Russels Lof

De hond als medemens

aIMG_9111De Noors-Zweedse Ivar ken ik al sinds mijn studietijd. Een boeiende metgezel die garant staat voor zeer uiteenlopende verhalen en veel humor, bij wie het altijd gezellig is. Ivar weet veel, héél veel, veel meer dan ik, maar is daarin erg bescheiden. Niks geen betweter die je ongevraagd met allerlei kennis om de oren slaat, maar een afwachtende en toch toegankelijke en inspirerende vriend die je informeert, amuseert, verwondert en troost wanneer je daar behoefte aan hebt. Ideaal!

IMG_9105Toen ik in de afgelopen 25 jaar kriskras het land door trok, volgde Ivar mij trouw. Hij dijde uit en vermagerde daarbij gelijk Renée Zellweger voor haar Bridget Jones-films, maar daar houdt de gelijkenis meteen ook op. Aan facelifts of andere cosmetische ingrepen doet een stoere viking niet. Dat hij door de jaren is getekend, deert hem niet. En ook niet dat hij volgens sommigen hopeloos studentikoos en gewoontjes is. Gelukkig maar, want mij deert het ook niet en Ivar is me met het verstrijken van de jaren alleen maar dierbaarder geworden.

IMG_9083Hoewel ik hem heb beloofd ervoor te zorgen dat hij niet nóg dikker wordt, kan ik het niet nalaten om Ivar heel af en toe toch te trakteren op iets leuks of bijzonders. Zoals pas, toen ik las over het nieuwe boek van Pauline Slot: De hond als medemens.

aIMG_1797-002

Ik ben toch ook een soort Molly?

Het leek me zo’n geweldig leuk boek, dat ik meteen op zoek ging naar meer informatie, en daarbij een inkijkexemplaar op de site van die rolronde digiboekhandel vond. De voorkant vond ik al uitnodigend met die grappige hond (wel een tegenvaller dat het geloof ik niet de hond uit het boek is?) en de tekst greep me meteen bij de strot. Na enkele bladzijden al hevig ontroerd, wist ik meteen dat ik niet zou wachten op een exemplaar in de bieb… deze was voor Ivar!

Pauline Slot begint het boek met de dood van haar hond Molly, die slechts 4 jaar is geworden, om van daaruit terug te blikken op die jaren dat Molly bij haar was. Daarbij onderzoekt ze haast terloops de liefde tussen mens en hond en de rol van de hond in onze moderne samenleving. Pauline beschrijft dit alles zo vlot, geestig, ontroerend en herkenbaar, dat je het boek makkelijk in één ruk uit kunt lezen. Dat ik dat niet deed, had te maken met het oude zeer om Buddy dat steeds naar boven kwam, en ook om het verdriet dat ik al op voorhand voelde bij het onherroepelijke afscheid van Fix en Diaz, eens… Ik moest het mondjesmaat tot me nemen, hoewel ik het uiteindelijk toch vrij vlot uitlas, ’s nachts, toen ik een keer niet kon slapen. Na afloop ben ik betraand naar beneden gegaan om Fix en Diaz even flink te knuffelen (wat ben ik blij met jullie!), die zich dat met verbaasde lodderogen lieten welgevallen.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Jonas en Buddy (en Ivar)

Maar nu zou je misschien denken dat het een heel verdrietig boek is, terwijl het tegendeel waar is. Ja, er staan hartverscheurende passages in die niemand onberoerd zullen laten, maar het ligt toch vooral aan mij denk ik, dat ik zóveel heb moeten huilen. Soms was het ook prettig instemmend gesnotter, omdat iets zo treffend mooi was geschreven…

Sommigen zullen ‘liefde’ in dit verband een te zware term vinden. Huisdieren zijn lief en leuk, maar liefde? Toch was dat wat ik voelde. Anderen menen dat liefde voor dieren te gemakkelijk is. Wat kan daar nu de waarde van zijn, van een hond houden die jou kritiekloos accepteert, die altijd blij is om je te zien en die nooit denkt: had ik maar geen bankdirecteur als baasje. En inderdaad, daar is niets aan, om van zo’n hond te houden. Tenzij je een cynicus bent, die zelfs wat het leven je zomaar aanbiedt nog moet afslaan.
Overigens is het lang niet zo eenvoudig als het lijkt. Honden sterven meestal eerder dan wij. Het is een hoge prijs, die pas achteraf in rekening wordt gebracht, en je kunt er niet voor sparen. Het is verbazend hoeveel pijn het doet dat het object van mijn onvoorwaardelijke liefde weg is. Met mensen doe ik ook altijd mijn best. Maar mensen zijn moeilijk, en met mensen houden we boekhoudingen bij, ook al doen we alsof dat niet zo is. Ik mis het stukje paradijs dat de hond ons in al zijn onnozelheid voorleeft.

DSCF2278

Wat nou dure mand… een doos voldoet!

Naast de vele herkenbare en ontroerende stukken in het boek, is het vooral ook erg geestig. Zoals de drie pagina’s die over de vele bijnamen van Molly gaan…

(… ) Zelf begonnen wij nogal bescheiden. Van ‘Mol’ was het een kleine stap naar ‘de Mol’ als in ‘Kun jij de Mol vanmiddag nemen?’ Daarna bracht de combi van uitrolling en rijm ons op Molkatrol, en algauw kon de toevoeging ook zelfstandig worden gebruikt: ‘Hé, Katrol! Ga je mee naar buiten?’ Vandaar was het een kleine stap naar Katrolly en Mol-Katrolly, en die waren op hun beurt weer de voorlopers van Kater Olly.
(…)
In het park riep ik haar vaak als ‘juffrouw Molly’ (soms met ‘kassa 4, kassa 4′ erachteraan, maar dan moest er wel een mens bij zijn). En ze kreeg ook een achternaam Slootwater, naar de stoere buitengeur die altijd om haar heen hing. Mijn officieuze broer Carel, de baas van Molly’s verloofde Sjaak, vroeg steevast hoe het met professor Slootwater was.
(…)
Molly’s internationale doorbraak was toen nog slechts een kwestie van tijd. Frankrijk: Mollús. Duitsland: Sneutchen Peteuchen. Ierland: Molly Malone. Verenigde Staten: Popgun Dropgun. En België, niet te vergeten: Pupke Flupke.

aIMG_0034

Wiebelneus JasjeDasje en Stinkiepinkie Fixjepixjekniedelknixje in actie…

Molly was Pauline’s eerste hond waardoor ze vol frisse verwondering naar bepaalde zaken keek, zoals de soms nogal dwingende do’s and dont’s die de hondenschool voorschreef (die ze al gauw naar volle tevredenheid aan haar laars lapte) en ook de vanzelfsprekendheid van de hond in relatie tot de mens.

Gezellig samen tv kijken... wat was Ivar toen nog netjes!

Gezellig samen tv kijken… wat was Ivar toen nog leeg en netjes!

Dat Molly de wereld anders zag, bleek ook als ik tijdens een wandeling in het gras ging zitten, of op de bank op het erf van Molheim. Dan posteerde ze zich steevast op een meter of vier, vijf bij me vandaan. Als mens zouden we dat nooit doen, want ja, wij moeten nu eenmaal praten. Bij Pieter lag haar meditatiekussen ook precies op die ideale afstand van waar wij meestal zaten. Vandaar lag ze ons vaak belangstellend aan te bekijken. Als er te lang niets gebeurde, zette ze zichzelf op sluimeren, de ogen bijna gesloten, een stukje iris zichtbaar als het rode lampje van de stand-by. Maar maakte een van ons een beweging, dan was ze meteen alert.
Soms verliet ze opeens haar post en beklom ze de trap. De combinatie van beslistheid (zo, ik ga even naar boven) en de koddige manier waarop ze de treden nam, maakte ons altijd aan het lachen. Nooit gaf ze een verklaring, zoals wij wel deden als we naar boven liepen: ik ga even de was ophangen, ik ga even op bed liggen, ik ga even wat administratie doen. Boven ons hoofd hoorden we vervolgens een geluid alsof iemand een boekentas neerzette. Het waren haar botten die contact maakten met de houten vloer.

Even later kwam ze net zo beslist weer naar beneden. Halverwege de trap hield ze halt, en speurde de kamer af alsof het een prairie was.

aIMG_7843 kopie

Natuurlijk met knuffelkonijn naar bed.

Het verdrietige einde waar je al vanaf blz. 1 op bent voorbereid, zorgt natuurlijk toch nog voor veel gesnotter. Maar gelukkig is ook het einde niet alleen maar droevig en is er naast het afscheid ook ruimte voor een vrolijk welkom van een nieuw medemens in de familie.

Ik schrijf deze woorden met een hondje naast me. Ze heet Saartje en is een zwarte Cockerspaniël. De bijnamenstand heeft de dubbele cijfers bereikt (zo noemen we naar ‘het zwarte autootje’, omdat ze glanst als lak, en haar achternaam is De Snaaiere, omdat ze erg graag eet.) Ze heeft ook al een paar liedjes (‘Pom-da-di-dom, der Kommissar geht um’, naar Falco. En we bedenken steeds weer nieuwe rijmwoorden op cocker (hocker, ouder rocker, knickerbocker)

Ja, het is een verrukkelijk boek dat ik tot nu toe exclusief voor mezelf heb gehouden. Het heeft een hele poos (ook lang nadat ik het uit had) op mijn bed gelegen, en nu is het al een paar dagen dicht bij me, op tafel, zodat ik er af en toe een blik op kan werpen en weemoedig glimlach. Voor de foto aan het begin van dit blog maakte ze al even kennis met Ivar, maar nu is het dan toch echt tijd om Molly voor langere tijd aan hem toe te vertrouwen. Daar is ze in goed gezelschap, en toch ook nog in mijn nabijheid. Dat geeft me de gelegenheid om haar zo af en toe nog even op te zoeken en liefdevol te bekijken, want Molly is Chum, Buddy, Fix en Diaz ineen. Pauline Slot heeft een prachtig boek geschreven voor haar eerste hond, zoals ook voorin het boek staat (‘Voor Molly, die geen idee had wat een boek was’) en daarmee eigenlijk via de baasjes voor alle honden waar zoveel van wordt of is gehouden. En ook een klein beetje voor Ivar natuurlijk.

Dank Pauline!

IMG_7396

De hond als bankgenoot (en kussen)…

Advertenties

  1. Wat een mooi verhaal. Met het lezen heb ik genoten en het bracht een glimlach en het bracht tranen naar mijn ogen. Doet me denken aan mijn eigen verlies, helaas recentelijk, en naar mijn al langer geleden zeer dierbare verloren dierenvriendjes. Kan me dus zo inleven in je gevoel. Geweldige foto trouwens de laatste 🙂

    • Wat naar om te horen dat je zo’n afscheid nog maar pas geleden hebt gehad… hopelijk was het wel een dierenvriend op leeftijd? Dan kun je er toch eerder vrede mee hebben, al blijft het een groot gemis.
      En die laatste foto vind ik zelf ook erg leuk, vandaar dat ik hem nogmaals plaatste (hij staat ook al in een ander blog, of misschien zelfs wel twee 😉 )

        • Oefff dat is nog maar héél kort geleden en Djago was ook nog relatief jong. Maar waarschijnlijk zijn het wel 7 topjaren samen geweest, voor hem én jullie! Sterkte met het gemis…

          PS onze teckel vroeger thuis heette Jago, één letter minder, en verder wel heel wat kilootjes minder 🙂

  2. Alweer in een adem door genoten, van plagend begin tot liefdevol eind. Een echte Russelslof, dit keer met heel bijzondere focus ergens in je prachtige boekenkast, die van mij heet overigens Arjan, is stokoud en leunt tegen de muur als een stomdronken student.
    Het lijkt me werkelijk een prachtig boek, en op je dierenlijf geschreven; je citeert zeer herkenbare passages en overtuigt met smeltende plaatjes.
    O ja….. Gelukkig hoef je niet bij alle mensenmensen de boekhouding er op na te houden !
    Een hartwarme groet van Guusmuus en zijn trouwe baasje

    • Hihi heet die van jou echt Arjan? Geen Scandinavisch tiepje dus 😉
      En ik weet dat ik jou met een gerust hart dit soort verhalen kan voorschotelen, omdat je die bijzondere band van mens en hond ook zo ervaart… dat is heel prettig!

  3. Jeany

    Het heeft even geduurd voordat ik door had wie nu Ivar was, maar het kwartje is gevallen…. Je boekenkast ☺️ Wat een heerlijk geschreven verhaal vol citaten uit het boek, dat met die bijnamen is hier ook zo hoor, altijd geweest, en onze hondedame reageert ook nog op elke van die, het ligt aan de toin hé, waarop je het zegt… En dat denken aan de toekomst, of terug denken aan de vorige hondenfamilieleden, heel herkenbaar. Ik ga het book googlen, kijken of het ook digitaal te krijgen is. Bedankt voor het meenemen in de wereld van je boekenkast ;)) doe de groeten aan Ivar.

    • Misschien heb je het zelf ook al gezien, maar bij bol.com kun je ook het ebook aanschaffen. Ben benieuwd wat je ervan vindt, maar ongetwijfeld zal je er ook van genieten en om moeten snotteren!
      En je krijgt de groeten terug van Ivar 😉

  4. Ik heb genoten van je verhaal! Dat boek wil ik ook lezen. We hebben (nog) geen hond maar het verdriet om het gemis van een huisgenoot op vier pootjes herken ik wel. Wat een leegte laat dat achter. Maar wat mij betreft weegt dat niet op tegen het unieke gevoel van een band ervaren met een dier. WIj halen ons hart op aan onze drie kippen, drie poezen en drie paarden (raden hoeveel kinderen ik heb..?) Hartelijke groeten aan Ivar van Billy trouwens. Ik hoorde iemand eens zeggen: mijn interesse is te breed voor mijn boekenkast. Dat lijkt me op jouw situatie ook best van toepassing! 🙂

    • Jee, wat een fijne reactie Jolita! En de liefde beperkt zich hier ook niet tot de hond… ik weet zeker dat het boek jou ook wel zal aanspreken, zeker als jullie toch al van plan zijn ooit nog een keer een hond aan de veestapel toe te voegen 😉 En ik ben het met je eens dat de unieke band en het intense genieten van en met je dieren opweegt tegen het verdriet. Al heeft dat het afscheidsverdriet van de afgelopen jaren (vaak voorafgaand aan veel zorgen en gedokter) er wel voor heeft gezorgd dat ik mijn dierenfamilie niet al teveel meer wil laten uitdijen…

      PS De groeten terug van Ivar aan zijn grote broer Billy.
      (En die uitspraak vind ik helemaal geweldig!)

  5. José

    Ik wil dat boek hebben. Zal ongetwijfeld bij mij ook tranen gaan geven maar net zoals aan jou Chum en Buddy (die ik helaas niet heb mogen kennen) denk ik vooral met een glimlach aan gekke Botseknots , vrolijke Chumelebum ( met zijn knappe kuifje ), Bersepers en al die andere dieren die we helaas te vroeg moesten missen. Wij hebben het geluk gehad ze in ons leven te mogen hebben. Wij zijn toch ook wel bevoorrecht met onze oudjes Fennepen en Ankepank om nog even in de bijnamensfeer te blijven. Liefs,José

    • Ik lees je reactie met een brede grijns op mijn gezicht…
      En of we geluk hebben gehad! Naarmate de tijd verder verstrijkt, maakt het verdriet steeds meer plaats voor de fijne herinneringen aan die geweldig leuke, lieve, grappige dieren die in ons leven waren.
      En leuk als je dat boek ook gaat lezen. De tranen werken louterend, en verder zul je er vast ook volop om moeten grinniken. Laat het me tzt maar eens weten wat je ervan vond!

  6. Leuk verhaal, maar vooral die foto op de omslag! Die hond lijkt zó op Phorb.
    Heel lang geleden belde Emmie me dat ze een puppy Ier kon kopen,”Wat ik daar van vond?”
    Ik was nog jong, had nog weinig met honden, “Doe maar niet, ” zei ik “maar je luistert toch niet naar me.”
    Deed ze inderdaad niet. Toen ik dat weekend thuis kwam stond ze tussen haar benen me aan te staren. (Ook een puppy Ier is al enormous.) En Emmie wist gelijk dat ze die hond aan me kwijt was.

    Zag ik trouwens in je boekenkast een boek met jouw naam op de rug?

    • Wat leuk je hier te treffen Leon, je hebt er dus toch aan gedacht!
      Ik was ook meteen gepakt door de foto op de omslag, maar wist niet eens dat het een Ier was. Heb er wel een ‘gekend’, vroeger in Amerongen, wat een gaaf dier, maar wat een kalf ook! Ik kan me levendig voorstellen dat je meteen verkocht was door zo’n Ierse pup. Phorb wat een geinig naam! Goeie actie ook van Emmie. Maar wat eet zo’n hond wel niet? (om over de gevolgen van al dat eten maar te zwijgen)

      En ja, dat is mijn bestseller, even heel subtiel in beeld gebracht 🙂

  7. Wanneer je goedkoop uit wilt zijn, moet je geen Ier nemen en Emmie had er zelfs twee. Er kwam maandelijks een mannetje uit Friesland langs om koeienpoten af te leveren. Die goochemerd had de adressenlijst van de leden van de vereniging van Ieren afgebeld. Woont nu waarschijnlijk ergens rustiek buiten.
    Een ander nadeel – om terug te keren naar het onderwerp van deze draad, – ze leven niet zo lang. Phorb en Dane zijn 11 en 12 geworden, voor een Ier is dat een respectabele leeftijd, wanneer ze ouder worden dan zeven mag je blij zijn. Dus wanneer je niet van afscheid nemen houdt, neem dan geen Ier. En toen Dane 11 was kon hij ook niet meer op zijn poten staan. Moet je met 70 kilo hond op je rug naar de dierenarts, om dat laatste restje leven er uit te laten spuiten.

    Bij Bol naar je boek gezocht. Ik was een beetje teleurgesteld. Het is al erg genoeg wanneer ik hoofdpijn krijgt van een boek, laat staan dat ik er een boek óver ga lezen. Maar wanneer je volgende boek over de natuur gaat, of nog liever over honden, dan ben ik de eerste die het koopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Northern Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: