Russels Lof

Boyhood

ac2IMG_0739

Boy-hoed

IMG_6347

Scheepvaartmuseum seen from Nemo, a former wonderful A’dam trip

Vanmorgen om kwart over zeven zat ik op de rand van Jonas’ bed en kriebelde hem zacht door het haar. Met een zoetgevooisd stemmetje zei ik: ‘Jonas, opstaan, je eerste dag in groep 8…,’ waarna de kersverse groep 8’er zich boos van me wegdraaide, het dekbed over zijn hoofd trok en daaronder bromde ‘Rot op!’

Tja, dat valt niet mee na 6 weken vakantiefeest weer terug in het gareel. Ritme en regelmaat. Heerlijk… vindt mama.

IMG_0174

3 times Jonas out of the whale

Maar meneer hoeft niet te lang te mopperen. Zijn vakantie was geweldig, met nog een goed gevulde afsluitende week waarin een paar daagjes weg, leuke uitjes en een knaller van een laatste dag. Gisteren waren we namelijk naar het scheepvaartmuseum in Amsterdam, waar het ‘Jonas in de walvis-dag’ was; alle Jonassen en hun familie mochten in het weekend gratis naar binnen. Lichte teleurstelling bij mijn Jonas dat er niet een groepsfoto of iets dergelijks georganiseerd was, om een aantal Jonassen bij elkaar te zien, maar het museum maakte alles goed. Wat een prachtgebouw (tot en met de garderobe en wc’s smaakvol en chique) schitterende tentoonstellingen en bezienswaardigheden. Mijn favoriet was het interactieve (spannende!) scheepslogboek van een kapitein op een VOC-schip, dat van Jonas de virtuele zeereis waarbij je zelf op zeereis gaat en kennismaakt met de mensen en verhalen achter de objecten uit de collectie. En wat een verrassing dat we op de walvisafdeling, nota bene in de walvis iemand ‘Jonas’ hoorde roepen en ik tegen het reagerende jongetje zei ‘hé wat leuk, nog een Jonas!’ Waarop weer een ander jongetje zei: ‘ik heet ook Jonas!’ Zo hadden we toch ineens drie Jonassen bij elkaar (later kwamen we nog een dreumes-Jonas tegen die de commotie niet zo goed begreep), alleen helaas niet erg mooi vastgelegd met de phone in plaats van camera…

IMG_0119

Selfie in the car; here still laughing. Going back we wouldn’t be as cheerful anymore!

Maar goed, dit blog heet Boyhood en gaat over ons dagje Leeuwarden, afgelopen donderdag, waarop we eindelijk de al lang geleden cadeau gekregen filmbonnen gingen gebruiken. We hadden ons eerder al voorgenomen dat we dat pas zouden doen bij een film die we allebei leuk vonden. Dus ging ik noch de bonnen mee naar animatie- , lego-  of transformer-films… (brrr!) maar was Richard Linklater’s unieke film(project) Boyhood aanleiding om saampjes met bonnen op pad te gaan.

Met de auto naar Wolvega en verder comfortabel met de trein. Even studeren op de nieuwe chipkaartjes en het in- en uitchecken op het drukke stadsstation Wolvega…

a2IMG_0563

Waiting for the train-boy

aIMG_0557

Getting slightly impatient waiting for the train-boy…

Ja, we waren keurig op tijd en moesten nog even op het station wachten. ‘Beter veel te vroeg dan net te laat’ waren moeders wijze woorden, die ze liever ook op de terugweg had waargemaakt…

IMG_0578

Let’s go to Paris, I’ll be fine with my phone (your phone). Bummer! Not the battery…

 

aIMG_0608

Boy with birds

Na een middagje stadten/statten (hoe schrijf je dat?), wilden we voor de film om 20.00 uur begon nog een happie eten. Ik zag een gezellig eetcafé waar een lekkere vegetarische schotel werd geserveerd. Bah nee, zei het vieze gezicht van Jonas, en hij wees op de buren: een snackbar met terras vol obese clientèle. Morgen nog maar een extra rondje hollen, dacht ik.

IMG_0088

A healthy meal

Na de vette hap hadden we nog wat tijd te doden voor de film begon. Op het Marktplein, waar ook het filmhuis aan ligt, liep ik nog wat rond te zwaaien met de camera, terwijl Jonas zich vermaakte met mijn nieuwe telefoon. Een supersonisch ding waar ik zelf nog erg aan moet wennen (nu kan ik niet meer koketteren met mijn ‘vooroorlogse’ toestelletje) maar waar meneer meteen uitstekend mee uit de voeten kon.

aIMG_0697

Telling interesting thoughts and important things to friends, like ‘we still have to wait half an hour for the movie.’

aIMG_0696-001

Charlie Chaplin in modern times… (een foto in niet-movie style, omdat ie zo veel mooier is!)

En dan, plotseling is het ineens al ‘best wel laat’ voor de film. Een kwartiertje voor aanvang gaan we naar binnen en sluiten aan in een rij. Bijna aan de beurt, roep ik ineens half paniekerig ‘Waar zijn de kaartjes?’ ‘Welke kaartjes?’ ‘Die bioscoopbonnen, natuurlijk!’ Gerommel in de tas volgt en daar komt van alles tevoorschijn, ook heel veel papier, bonnetjes, briefjes, kaartjes… maar geen bioscoopbonnen. Ontzet stap ik uit de rij. Wat zullen we nu krijgen?! Die bonnen waren nota bene de aanleiding om te gaan, zijn we ze nu dan toch vergeten? Maar nee, nadat ik de gehele tasinhoud op de grond heb gekiept, zonder resultaat, blijkt het zijvak in de tas (‘maar daar stop ik nooit wat in?’) de heilige graal te bevatten. We kunnen weer in de rij. Eenmaal aan de beurt, blijken er nog maar vijf kaartjes te zijn… en hebben we dus mazzel er nog in te kunnen. De mevrouw die onze kaartjes boven controleert, kijkt eerst Jonas onderzoekend en dan mij streng aan: “Gaat hij ook mee?” Uh ja, anders stonden we hier niet natuurlijk. Het is wel 20.00 uur, en de film duurt drie uur, wat? Drie uur ja! En de zaal blijkt geheel gevuld met volwassenen. Maar… en dat is veel zorgwekkender; als wij binnen komen, zijn er nog maar twee plaatsen vrij. Eentje geheel vooraan, de ander een paar rijen daarachter. Daar staan we dan. Urenlang door Leeuwarden geslenterd, geshopt, tijd gedood met lanterfanteren, frietjes eten en op het plein hangen, en dan toch nog ‘te laat’ in de film. Ik weiger apart van Jonas te gaan zitten en kijk spiedend rond. Ergens een rij die nog kan opschuiven ofzo?

De man van de bioscoop komt binnen, ziet het probleem en zegt luid: ‘Dames en Heren, is er iemand die plaats kan maken voor dit duo hier, zodat zij naast elkaar kunnen zitten?’ Er klinkt wat geroezemoes en geschuif en een meisje staat op. ‘Maar dan zit jij niet meer bij je vrienden,’ zeg ik, waarop ze breed lacht en zegt ‘Nee hoor, ik ben alleen’. De hele zaal begint te klappen en Jonas en ik kunnen riant plaatsnemen midden boven in de zaal, gezellig naast elkaar.

aIMG_0675

Getting to know the telephone way better than mother ever will.

En dan begint de bijzondere film… waarin twaalf jaar lang het leven van de bij aanvang 5-jarige Mason wordt gevolgd, die je ziet opgroeien van jochie, tot jongen, puber en (jonge)man. Mason wordt gespeeld door een en dezelfde acteur (Ellar Coltrane), net als zijn zusje (dochter van Linklater – wat een geweldige rol!) en de beide – gescheiden – ouders (Patricia Arquette en Ethan Hawke)

Ik zie de film door mijn eigen ogen, maar zeker ook door die van de jongen naast me, mijn boy. Hij zag in de jonge Mason de jongen die hij zelf was, in de ‘middenjaren’ de jongen die hij nu is en in de oudere Mason de jongen die hij gaat worden. En zo had iedereen in de zaal wel enige herkenning en zat ik vooral hevig ontroerd te wezen bij het versneld zien opgroeien van deze boy.

aIMG_0767

At night there’s a group of (older) boys outside. Jonas: ‘what’s that smell?’

De mevrouw van de bioscoop rent ons na afloop achterna en vraagt speciaal aan Jonas wat hij ervan vond. ‘Heel mooi’ was zijn eerlijke antwoord, en daarna wist hij er nog van alles over te vertellen en gaf hij heldere antwoorden op de vragen van de vrouw. Hij had het best begrepen, en had hem ook goed aangekund, deze film. Mijn boy.

Omdat de laatste trein nog even op zich liet wachten, hangen we eerst nog wat op het plein rond (boy met phone) voor we naar het station slenteren. We zijn moe na zo’n lange dag, door het late tijdstip en de vele indrukken. Als even later op het station blijkt dat we de laatste trein hebben gemist en mama blijkbaar met haar neus had gekeken toen ze de tijden thuis van tevoren uitzocht, mag de pret niet drukken. Integendeel, mijn boy vindt het allemaal reuze spannend en maakt er meteen een vlogje van (ja, ik blog hij vlogt). Mama stond wel even met haar handen in het haar (een taxi kost vast meer dan 100 euro – dat is wel een heel erg dure film, ondanks de bonnen), maar dan vinden ze een redder in nood (via de nieuwe phone) en komen ver na middernacht thuis bij twee uitzinnig blije hondjes…

aIMG_0749

Contemplaining boy… ‘two more months and I’ll have my own phone!’

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

  1. Nou, bijna was dit ook een film, want ik zag het zo allemaal gebeuren. Leuk!! Knap jong, en met die hoed….. Sharp!! ( heet dat zo tgw?)
    Ik kende de film niet, ga er toch eens naar kijken. Volgens mij maken jullie wel heet wat mee zo samen, lekker dat chaotische…. Zei ze heel vriendelijk ☺️
    Maare, ik heb genoten… En dat zonder kaartje .

    • En vriendelijk opgevat hoor 🙂 Het is gewoon zo!
      En sharp lijkt me prima, al is ‘cool’ ook nog (of weer?) in zwang.
      Maar dat (nieuwe) WordPress grrr, dat heeft er van alles uitgegooid wat ik erin had gezet, probeer wat te herstellen maar weet het niet meer zo precies. Laat het maar zo. You get the picture/movie anyway!

  2. José

    Genoten van je verhaal en ja hoor dat van de kaartjes én de gemiste trein naar huis is een typisch geval van Noortjes chaos. Heerlijk herkenbaar, Jonas lijkt met zijn hoed direct een paar jaar ouder (wijzer durf ik in zijn geval niet te zeggen dat was hij bij zijn geboorte volgens mij al.) Ik wens hem een heel fijn laatste lagere schooljaar toe. Liefs, José

  3. Ik heb echt dubbel gelegen, en de plaatjes, de looks van Jonas… Frank Sinatra is er niets bij!
    En tja … ik stad, jij stadt, hij stadt, jullie zouden kunnen worden gestad, of was het meer stadderen zoals in badderen.
    Hoe dan ook, je beschrijft weer op onnavolgbare wijze een verrukkelijke episode rond Jonas’ eigen boy-hoed.
    Een pareltje van een Ultra-Kort-Verhaal !

  4. Ongekend amusant weer dit stukje en de foto’s (vullen elkaar ook goed aan), ook bijzonder wat voor een open boek je bent door je stukjes, je schrijft echt alles op !? voor ons smullen natuurlijk ! (het dagelijks leven wordt hier literatuur) gr

    • I am sorry for this ridiculously late response… but thank you for the compliment! Jonas will get a phone on his 11th birthday, next month). I wanted te wait until he goes to high school (next year) because then he can need it having to cycle 2 hours a day (!) but ‘everyone’ in his class already has one, and I gave in to his dying ‘need’ 😉

  5. Wat een avonturen, geweldig. Mooie foto’s ook weer, Noortje. En ik applaudisseer (ook al zo’n gek woord) met je mee voor het meisje dat opstond in de film, erg lief van haar.
    Blijf vooral schrijven, ik hang (figuurlijk) aan je lippen.
    Fijn weekend.

  6. Anneloes

    Ik heb hier wel een erg herkennend gevoel bij… Chaotisch maar gelukkig!
    Wat een knap ventje heb jij daar, en een handig menneke ook nog. Lijkt me de ideale schoonzoon 😉

    • Juustem, chaotisch gelukkig en ook wel gelukkig chaotisch. En ja, als ik iets moet weten over mijn nieuwe telefoon, of over de computer, ga ik bij mijn 10-jarige zoon te rade. Maar ik weet niet helemaal zeker of dat nu meer over hem dan over mij zegt… :-/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

Eiwawar

Samuel Bloch - Birding Finland

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

leeg schrift

Taalarmen

Herman van Bon Photography

Fine Art Photography, Napier, South Africa.

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Good Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

%d bloggers liken dit: