Russels Lof

Leven en dood…

aIMG_1291

Wat was het een dag uit duizenden, afgelopen zondag. Ik wilde wel honderd dingen doen op tien verschillende plaatsen en dan ook graag met alle drie de lenzen tegelijk op mijn camera. Maar er was één plek waar ik niet had willen zijn…

aIMG_0713-001

Na een prachtige zonsopkomst liep ik ondanks de zware rugzak haast zwevend gelukkig te zijn op de Kale Duinen. Ik was er als enige menselijk wezen (zag ik vanaf een paar hoge duintoppen) met heel veel schapen en ook al enkele lammetjes, waarvan ik er een paar had mogen begroeten tijdens het magische ochtendkrieken bij de Grenspoel.

Terwijl ik ging wandelen om een beschutte plek in een duinpan te zoeken (om mijn meegenomen ontbijtje te verorberen) zag ik in de verte een schaap staan op een manier die al wat vage alarmbelletjes deed rinkelen. Vraag met niet waarom. Onderbuikgevoel.
aIMG_1374Dat klopte wel, want toen ik dichterbij kwam, zag ik een dood lam liggen. Op datzelfde moment begon moeders hartverscheurend te blaten. Het leek haast alsof ze me toeschreeuwde; ‘Doe wat! Help mijn kind!’
Ja, ik weet het. Ik ga heel ver in mijn verbondenheid met de dieren. Zowel in handelen, maar zeker ook in gedachten. Het vermenselijken is mij niet vreemd.
(Wat dat handelen betreft, getuigt bijvoorbeeld mijn noodstop op een pechstrook vorige week, toen er in de auto een flinke mot nogal benauwd tegen de achterruit bleef aanvliegen. Jonas: “Mam, ik weet dat je veel van dieren houdt, maar is dit nu niet een béétje overdreven?)
aIMG_1415
Terug naar de mama in rouw. Ik was er helemaal kapot van. Had ik net een paar idyllische lammetjestaferelen gezien op een van de mooiste dagen van het jaar, dan dit drama. Dat kwam extra hard aan. Ja, ‘het hoort erbij’,  en ‘dat is de natuur’. Dat zal allemaal wel. Ik vond het verschrikkelijk om te zien, en dan vooral die reactie van mama schaap. Ik liep met een boogje om het trieste tweetal heen. Maakte nog wel gauw een foto (waarom eigenlijk? Ik twijfelde ook, maar ik moest, dat is mijn afwijking), en toen ik voorbij was, zag ik mama schaap weglopen. Ik riep haar nog een paar bemoedigende woorden toe (ronduit idioot natuurlijk – maar ik deed het ook meer voor mezelf dan voor haar, alhoewel…) en veegde mijn wangen droog. Toen ik omkeek, bleek ze toch weer teruggegaan naar haar doodgeborene. Ze snuffelde eraan, blaatte luid en draaide zich toen weer om. Ik ben stevig verder gelopen zonder nog eens om te kijken en probeerde het kleine drama van me af te schudden.

a2IMG_1790De troost was nabij.
Nog geen vijf minuten later kwam ik Elsebeth en haar vriendinnen tegen, en vergat ik het moederleed even toen ik genoot van de belevenissen van de zwartgestippelde rode robe-dames. Ik at er ook mijn ontbijt en wandelde daarna weer verder de hei op. En daar zag ik de wonderschone maar toch ook ietwat wrange compensatie van het eerdere moederleed: een ooi met een pasgeboren tweeling (zou ze er niet eentje willen delen?) Ik ben bij het prille geluk neergestreken en heb ik zeker een uur lang liggen genieten.
aIMG_2116De mama had al gauw in de gaten dat ik geen gevaar was (ik bleef ook wel op gepaste afstand natuurlijk) maar keek wel steeds heel alert in de verte naar de inmiddels oprukkende voetgangers en fietsers. Maar daar midden in het veld, ver van de gebaande paden, was verder niemand. Alleen mama schaap, haar twee kinders en ik.

Over de tweeling en hun mama, en de avonturen die ik met hen beleefde (ook nog een dag later) zal mijn volgende blog gaan…

aIMG_1499

Advertenties

  1. karindeheer

    Wat een avontuur weer. Ja het hoort erbij, maar recht voor je neus is dat akelig confronterend. Gelukkig had de dag meer dan alleen dat voor je in petto, ik ben benieuwd naar de avonturen met de tweeling!

    • Leuk je hier te zien Karin 😉 En ja, gelukkig was er meer dan genoeg om van te genieten die dag. En toch moet ik nog vaak aan die ooi denken, zeker ook om wat ik de dag erna ook nog meemaakte… (om de cliffhanger-spanning nog maar wat op te voeren :-))

  2. “Our wills and fates sometimes so contrary run” vrij uit Hamlet, met een sometimes als persoonlijke toevoeging.
    Een mooie en intense getuigenis, Noortje….!
    En voor de volgende episode schuiven we graag weer aan je blog-zijde, daar op dat duin…..

  3. Hele mooi foto’s weer. Van de eerste en de laatste beginnen spontaan mijn voeten te kriebelen, ze krijgen zin om dat zand om te gaan ploegen! En over het vermenselijken: wat je ziet en hoort is echt verdriet en echte rouw zoals wij mensen dat ook kennen. Dat laat hopelijk geen mens onberoerd! Maar ook met de mot kan ik je nog altijd volgen hoor! Schrijft hij, terwijl hij achteloos een vroege lentevloeg doodslaat.
    En nu maar wachten op het vervolg… ik ben heel benieuwd!

    • Haha Tjerk, ik moet vaak zo lachen om jouw reacties! Kun jij niet een wandelblog beginnen, lijkt me nu al een succes. (Karin mee voor de foto’s?) En wat die Kale Duinen betreft: zand genoeg om om te ploegen. Kom je ook hier even op de thee dan?

      • Hmmm een wandelblog, goed idee. Laat ik nu *toevallig* al een jaar het domein wandelblogs.nl in bezit hebben! Maar helaas nog geen tijd gehad (genomen dus) om het te gaan ontwikkelen.
        En ja, Karin mee met haar camera is in theorie een goed idee, want erg gezellig, maar je zult wellicht herkennen dat het aantal gelopen kilometers dan omgekeerd evenredig is met het aantal genomen foto’s! 😀
        Hoe dan ook en met of zonder Kale Duinen, een kopje thee klinkt prima. Kunnen we elkaar ook weer eens horen lachen in plaats van het alleen te lezen 🙂

  4. Anny

    Overgevoelig voor dierenleed??? of gewoon realistisch? Wie denkt dat dieren geen liefde voor hun kinderen kennen is dat niet. Omdat ze in staat zijn om in het moment te leven, wil dat niet zeggen dat ze geen pijn, verdriet of vreugde kennen. Een mama schaap is – denk ik gewoon – verdrietig om haar kind, dat door geboren werd en mag dat zijn. Net zo goed als mama schaap opgetogen haar tweeling besnuffelt.
    mooie blog

    • Dank voor je reactie Anny… ik kwam er net bij toeval achter dat hij in de spam-box was terechtgekomen…
      Hoewel ik je eerste vragen niet helemaal begrijp, ben ik het verder met je eens hoor! En dank voor je compliment!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Northern Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: