Russels Lof

Buddy

Gisteren trof ik op de provinciale weg hier vlakbij een hond aan, die midden op de weg rende. Hij, naar later bleek een zij, leek opgejaagd, zoekend en angstig.Vanuit de auto had ik overleg met een automobilist die zich ook het lot van het dier aantrok. Hij reed achter haar aan, ik zette mijn auto in de berm. Een end verderop zag ik de man uit de auto zag stappen om te proberen de hond te lokken, maar het dier draaide zich om en rende hard mijn kant op, paniekerig. Bij een van de huizen aan die weg, rende ze een tuin in. Ik benaderde haar heel voorzichtig en ging een stukje van haar af op mijn hurken zitten. De hond maakte zich klein en bleef zitten toen ik langzaam naar haar toe ging. Zachtjes pratend kwam ik heel dichtbij totdat ik haar met uitgestrekte hand kon kriebelen. Het laatste stukje kwam ze zelf naar me toen en duwde haar lijf tegen me aan. Ik was er hevig ontroerd door. Hoewel ik niets van de hond wist, voelde ik aan dat het bijzonder was dat ze me vertrouwde. De man kwam erbij en we overlegden weer. De hond had een penning om, maar ik was mijn telefoon weer eens vergeten. Ik leidde haar voorzichtig aan haar halsband naar mijn auto, waar ze direct achterin sprong en in een hoekje ging liggen. Er kwam iemand haastig aanfietsen. Ze had de hond voorbij zien rennen en wist van een bericht op facebook van een weggelopen hond uit een van de omliggende dorpen. Zij had wel een telefoon bij zich…Niet veel later kwam de eigenaresse, in tranen, waarop ook ik volschoot. De hond bleek al sinds de vorige ochtend op stap te zijn. Een herplaatser, angstig dier, vertrouwde niemand. De hele stormachtige 28 oktober, een nacht en de dag daarna was ze zoek geweest. Al die tijd had haar baasje gezocht, gewaakt en gehuild. En nu zaten ze allebei achter in mijn auto, hond en baasje dolblij, de een piepend en de ander lachend en huilend van vreugde. En af en toe kwam de hond even naar mij toe, duwde haar neus tegen mijn arm en zorgde ervoor dat ik weer volschoot. Van geluk over deze goede afloop, maar ook van verdriet om de herinnering. Ook ik had eerst dagen gezocht…

BUDDY

Op de foto houdt een vrolijke jongen een zwartwitte pup in zijn armen, een al aardig uit de kluiten gewassen exemplaar van een maand of vijf.  De blik van de hond lijkt wat getergd en is in scherp contrast met de breed lachende Spanjaard. Hij ligt er ook wat ongemakkelijk bij, als een onderuitgezakte baby die zich met zijn grote hoofd geen raad weet. Ondersteund onder zijn billen heeft hij de heupjes gespreid en toont een wit-roze buik vol donkere vlekken. Zijn witte kop is opvallend eivormig en wordt omlijst door zwarte, afhangende oren.

Het is alweer vele jaren geleden dat ik die foto voor het eerst zag en bijna onmiddellijk verliefd werd op deze aandoenlijke hond. Niets liever wilde ik dan die ontroerend slungelige pup zelf in mijn armen nemen. Ik wilde zijn gevlekte puppybuikje kriebelen en zijn lange oren door mijn handen laten gaan. Ik wilde dat eihoofd zoenen. Zijn slechte start zou ik hem laten vergeten door een geweldig leuk en lang hondenleven. Bij mij zou hij een tweede kans krijgen vol liefde en vertrouwen.

Op Schiphol werd alles bevestigd. Wat was hij leuk!! Niks geen angst of spanning na de stressvolle vliegreis en vluchthavens vol mensen. Geen overduidelijke sporen van de eerste vier vreselijke maanden van zijn leven. Vrolijk en onbevangen kwam hij op me af. Een beweeglijke puber die zich met zijn lange poten op de gladde vloer van de aankomsthal geen raad wist. Huppelend en glijdend volgde hij me door de drukke hal. Ik keek nauwelijks waar ik heen ging, maar keek onophoudelijk naar die leuke hond naast me. Het voelde vertrouwd en onwennig tegelijk. Die gespikkelde enthousiasteling met het witte eihoofd hoorde nu echt bij mij!

Op een andere foto ligt hij te slapen op een rode leren bank. Al een flink stuk groter daar, met langer haar. Zijn kop rust op een mooi passend zwart-wit kussen. Pal naast hem ligt kleuter Jonas, ook in diepe rust. Met de koppies dezelfde kant op gericht, pootjes en handjes naar voren, liggen ze in vanzelfsprekende verbondenheid samen te slapen. Twee jonge honden die na hun speeluurtje een uitstapje naar dromenland maken.

Al gauw werd bevestiging realiteit. Er hoefde niets meer bezegeld te worden; de hond hoorde bij ons alsof hij er altijd al was geweest. De adoptant werd een huisgenoot, een lid van het gezin. Hij was geweldig leuk, lief, zachtaardig, grappig, slim en vooral nog altijd heel erg aandoenlijk. Wat waren we intens gelukkig met hem.

Dan alleen die ene foto in het bos nog. Als een zwart-witte veeg gaat hij tussen de bomen door, snel als de wind. Hij hoort me niet in zijn haast en de wind blaast mijn aanwezigheid weg. De zon strooit diffuus licht uit maar raakt hem niet. Mijn vluchtige vriend. Heel even nog kruist hij mijn pad en verdwijnt dan uit beeld, op weg naar de eeuwige jachtvelden. Hier is geen foto van, wel een afdruk op mijn netvlies die na al die jaren nog altijd even scherp is. Het was een witte auto. Daarna een inktzwarte tijd.

 

 

dec uitkijk  dec met Buddy

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA  zzzz2

met Buddy op de bank2

Advertenties

  1. Karina

    ach ja.. Buddy! kan me zo voorstellen dat je volschoot bij dit gebeuren gisteren, met gelukkig wél een goeie afloop. Maar dat het je ook wel weer heftig confronteert met die vreselijke ervaring toen, die helaas anders afliep. Denk dat iedereen die zo van dieren houdt bij het lezen hier wel even volschoot.. Nu alleen nog maar de dierbare herinneringen, en prachtige foto’s – die laatste met Jonas op de bank, dat is nog steeds een van mijn favorieten!

  2. Hanna

    Wat een ontroerend verhaal Noortje ( even een traantje wegpinken) en wat een geluk dat het weglopertje jou tegenkwam.
    Prachtige foto’s!

    • Dank je Hanna, ik ben ook blij dat ik er was voor die hond, vooral omdat bleek dat ze die man, die ook graag wilde helpen, maar eng vond. Ik was op de juiste tijd op de juiste plek… (dat ik Jonas niet kon ophalen en weer eens geen telefoon bij me had, was wel iets minder 🙂

    • Ja, jij voelt dit ook heel goed aan he? Het is een bitterzoet verhaal geworden zo, maar wat was ik gisteravond blij toen ik besefte hoe happy die eigenaresse moest zijn en hoe heerlijk die lieve hond weer in haar eigen mandje zou slapen…

    • Precies Monique, bizar en troostrijk! En gelukkig blijft het beeld van de uitzinnig blije hond en het opgeluchte, geëmotioneerde baasje nu vooral aanwezig, en verdwijnt dat verdrietige beeld weer wat naar de achtergrond.

  3. Het lukt nu om te reageren! En op dit prachtige stukje over Buddy wil ik zeker reageren. Je hebt het heel erg mooi opgeschreven. Ik heb Buddy niet zo vaak gezien, maar wat was ie lief, zacht en aandoenlijk! En hoe ontzettend kort zijn leventje ook was, het was een geweldig leventje bij jou en Jonas! Nu zit ie voor altijd in jou hart, daar is hij veilig en geliefd!

  4. Pingback: De hond als medemens | Russels Lof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Eats Writes Shoots

Living & Tasting Life's Passions

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Northern Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: