Russels Lof

Chum

Scan_foto'sAls autoloze student bedelde ik nog wel eens om ritjes naar een bestemming waar ik met het openbaar vervoer vele malen langer over zou doen. Of waar ik niet eens kon komen. Ditmaal ging het om een wel heel belangrijk ritje: Naar Mijn Eerste Hond! Acht weken oud was de pup nu en ik kon niet wachten om hem op te halen.

pupsDe vader van een vriendin wilde wel rijden. Een grote, charismatische man met een hoge functie bij Braun. Best een beetje spannend vond ik, want ik kende hem niet zo heel goed. Maar na een enigszins ongemakkelijke autorit veranderde deze licht intimiderende verschijning bij de puppies in een ontwapenende man. We hadden de fokkers nog nauwelijks de hand geschud of hij ging al op zijn knieën en begon kinderlijk ongeremd tegen de hondjes te brabbelen, verrukt over al wat hij zag: “Kijk toch die óórtjes!” Ik was bijna net zo enthousiast over hem als over de pups en heb die man toen voor altijd in mijn hart gesloten.

In de chique Lancia zoefden we terug naar huis. Ondanks mijn roes van geluk maakte ik me wel een beetje zorgen om de rijstijl van de bestuurder die naar mijn idee iets te vaak en te lang vol vertedering opzij keek. De imposante Braun-hotemetoot was nog steeds ver te zoeken.

strand2De kleine pup werd mijn beste vriendje: Best Chum of Dashill (jaja!), mijn Chum. Overal ging hij mee naartoe. Met de bus, in de trein, naar het café, op bezoek bij vrienden, logeren bij mijn ouders en natuurlijk met paardrijden. Het was Noortje en Chum, een twee-eenheid. ’s Nachts sliep hij onder mijn bed en zaagde vele bomen om.  Alleen als ik naar college ging, kon hij niet mee. Dan bracht ik hem naar een gepensioneerd echtpaar waarvan ik de vrouw haar man eens een permanentje in had zien zetten. Die man was daardoor misschien iets minder charismatisch dan de Braun-vader, maar ook dit was een boom van een vent (met krullen) en ook hij ging op zijn knieën voor Chum.

feesthoedEen vriend vond Chum net een swingende neger. Hij had inderdaad een bijzonder soepel loopje dat veel van dansen weg had, begeleid door een ritmisch zwiepende staart, waar iedereen vrolijk van werd. Ook was Chum bekend om het plukje haar op zijn hoofd, dat hij overigens pas op iets latere leeftijd kreeg. Een heel eigenwijs dun maar lang plukje door de zon gebleekt haar, dat als een soort stemmingsmeter midden op zijn kop zat. Recht overeind bij een speelse bui, strak naar achteren geblazen na een sprintje, soms in een scheiding of voorover geknakt in rust.

roepende in de woestijnBlaffen kon Chum erg goed. Een beetje te goed. Ik heb een video waarop hij in zijn eeuwige enthousiasme heel wat decibelletjes bij elkaar blaft, waarbij ik meer dan tien jaar na dato nog steeds de neiging voel hem te kalmeren; ‘Chúm, záchtjes!’. Het was toen al een vruchteloze opmerking. Best behoorlijk irritant dat vele geblaf, maar het werd hem vergeven door zijn ongeremde enthousiasme en aanstekelijke vrolijkheid.

strand1Toen ik verliefd werd op een IJslander met werk in Zuid-Afrika reisde ik een paar keer voor enkele maanden naar deze landen af, en liet Chum met pijn in het hart achter bij mijn ouders of bij vrienden. Hij had het er goed, maar ik miste hem vreselijk. Toen heel voorzichtig het plan om te emigreren ter sprake kwam, kreeg ik buikpijn en slapeloze nachten. Zonder Chum wilde ik niet, en vier maanden in quarantaine bij wildvreemden kon ik hem niet aandoen. De relatie ging (om heel andere redenen)  over en het verdriet gaf ook ruimte voor opluchting: Chum bleef bij me.

Chum en Fix in 'achtertuin'Bij het ingrijpende en soms definitieve afscheid van geliefden en bij de verschillende moeilijke verhuizingen was Chum steeds een stabiele factor in mijn leven die voor troost, afleiding en vrolijkheid zorgde.  Hij was mijn hondstrouwe vriendje, mijn metgezel, ruim 13 jaar lang. Toen ik 4 maanden zwanger was van Jonas, kreeg hij een hersenbloeding en stierf kort daarna in mijn armen. Ik begroef hem in de tuin van mijn ouderlijk huis, ontroostbaar verdrietig, maar ook intens dankbaar voor de onvergetelijke tijd met deze geweldige Eerste Hond.

Geboortekaartje Jonas, gemaakt door Hennie van Oosten

Geboortekaartje Jonas, gemaakt door Hennie van Oosten

Advertenties

  1. José en Hans

    Mooi verhaal Noortje en ja, Chum was een super leuke hond die ik zes weken heb mogen verzorgen toen jij in Afrika was.
    Zijn kuifje was hilarisch en ik heb er vaak een scheiding in gekamt, dat vond hij altijd prima als hij maar aandacht kreeg.
    Jammer dat hij er niet meer is maar iedereen die hem kende heeft hem in zijn of haar hart gesloten.
    Ik zie hem nog op zijn achterpoten door het koren springen op zoek naar muisjes als wij aan het paard rijden waren een heerlijke hond.

    • Noortje Russel

      En Chum had het geweldig bij jou, José, samen met die gekke Bots! En geweldig dat beeld dat je schetst van Chum, heel herkenbaar ja. Wat een heerlijke tijd was dat he, met dat samen rijden in Amerongen?!

  2. Mijn allereerst beeld van jou, en dat zal ik eeuwig bij me dragen: Noortje Russel, onlosmakelijk en diep gelukkig verbonden met Chum …altijd saampjes !
    Moge zijn Boompje in de Tuin nog lang en weelderig tieren

  3. José en Hans

    Amerongen, de bos ritten , de vrienden en beesten die ik daar heb leren kennen blijven de rest van mijn leven mooie herinneringen, daar horen Chum ,Fengur en jij zeker bij.

  4. Kwam, door een merkwaardig toeval – op zoek naar een oud wachtwoord, iets met c-h-u-m – hier terecht en herkende de foto’s meteen. Las het maar al te herkenbare verhaal erbij en schoot vol, Moest onwillekeurig denken aan Paul Auster.. Want wat nou toeval; nog geen twee weken geleden schreef ik elders over een opera waarin jij een rol speelt. Alle goeds, Henri.

    • Nou, dat is wel een heel erg leuke bijkomstigheid van dit blog; dat ik per toeval (?) wordt opgespoord door een oude vriend! En wat voor een… Jij bent ook onlosmakelijk verbonden aan de tijd met Chum, hebt nota bene een paar van de mooiste foto’s van Chum en mij samen gemaakt. Fijn om van je te horen, Henri. Ik hoop dat het goed gaat met je.

  5. Pingback: De hond als medemens | Russels Lof

  6. Pingback: What’s in a name? | Russels Lof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

willyhuisman

hobbyschrijver en -fotograaf

leeg schrift

Taalarmen

Herman van Bon Photography

Fine Art Photography, Napier, South Africa.

The Nordic Light

VAA ERIKSEN PHOTO

Russels Lof

RusselsLof is een lofzang op het leven, in woord en beeld. Leuk dat je komt kijken op mijn blog; hopelijk geniet je met me mee!

Grensgevallen

Een grens is een wens

Jolk Blog

Mijn foto's en nog meer....

jhoudephotography

Simply photography

Eliza Waters

My Own Paradise: Life on Seven and a Half Acres

Marloes

Thuis in ´t bronsgroen eikenhout

Deborah Hamar

Just me . . .

Reinhold Staden Photography

Noticing And Capturing Good Light

Size of It

Ola's Photoblog

"I do wander everywhere"

(Quote from Shakespeare) - Photography, theatre, gardens...everywhere

Salal Studio

Photography from Pender Island and the Gulf Islands, British Columbia

jacq. veldman

columns | artikelen

%d bloggers liken dit: